Λόγω τρέχουσας επικαιρότητας και σχολίων σε προηγούμενα άρθρα μας, σχολίων που δείχνουν ανορθολογική πρόσληψη των θέσεων που διατυπώσαμε, κάνουμε στην αρχή του παρόντος μια μικρή αναδρομή:
Ο τίτλος «Φάκελος Αεροδρόμιο» χρησιμοποιήθηκε αρχικά στον πρώτο κύκλο (από συνολικά τέσσερις) το 2006/7. Επειδή τότε η πρόθεση δωρεάς του ιδρύματος Νιάρχου και η –κενή εν τοις πράγμασιν- πρωθυπουργική δέσμευση, είχαν φέρει την 20ετή διεκδίκηση πύλης εισόδου για εισερχόμενο τουρισμό στη Λακωνία, για μια ακόμη φορά εγγύτερα στο «πού θα γίνει το νέο αεροδρόμιο».
Σήμερα –εν μέσω και κακοφωνίας- η υπόθεση έχει διαγκωνιστεί ξανά σε υπαρξιακά «αν πρέπει» ή ελληνικότερα, «γιατί να το έχετε». Τα αυτονόητα έχουν σπρωχτεί στην άκρη.
Το 2007 διατυπώσαμε τη θέση ότι ένα διεθνές αεροδρόμιο σε μια από τις θέσεις που είχει υποδείξει η ΥΠΑ στο Νομάρχη Λακωνίας το 2006, συνιστά μοναδική επένδυση – ευκαιρία, ώστε σε σύντομο χρονικό διάστημα ο Νομός να καλύψει τη χαμένη απόσταση. Παρά τη γενικότερη ευφορία της δεκαετίας των ’00 και την αλλοτινή του αίγλη, ο Νομός ολίσθαινε (λακτιζόμενος) σε θέση εθνικού πάρκου. Δεν υπήρχε αναπτυξιακή ραχοκοκαλιά. Υποδείξαμε ότι τη δεκαετία 2000/9, στη Λακωνία κυριάρχησε ο εγχώριος τουρισμός και οι επενδύσεις με επιδοτήσεις, χωρίς κεντρικό σχεδιασμό. Το χωροταξικό σχέδιο που δεχθήκαμε αδιαμαρτύρητα, θα μεταμόρφωνε το Νομό –ας μας επιτραπεί κατάχρηση- σε περίπου… βοσκότοπο. Στον τουρισμό, η δυναμική της εγχώριας ζήτησης –όπως είχαμε προβλέψει- κατέρρευσε. Η δυναμική των επενδύσεων χωρίς κεντρικό σχεδιασμό, μεσοπρόθεσμα δεν αθροίζεται στο σύνολο των επιμέρους στοιχείων αυτών.
Η θέση μας παραμένει αμετάβλητη. Με δεδομένο ότι η τουριστική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να προκύψει από τις «εξαγωγές» (δηλ. από τον εισερχόμενο τουρισμό) διατυπώσαμε ότι:
• Στην Ελλάδα, τα 3/5 του εισερχόμενου τουρισμού διακινείται αεροπορικώς.
• Οι τουρίστες δεν ταξιδεύουν σε μεγάλη απόσταση από την πύλη εισόδου.
• Τα ωφέλη και οι επενδύσεις δεν διαχέονται σε απόσταση μεγαλύτερη των 60χμ ή 45 λεπτών.
Για τα παραπάνω, δώσαμε αρκετά παραδείγματα. Κατά συνέπεια, καταδείξαμε το μάταιο του να προσπαθούν να μας πουλήσουν την Καλαμάτα ή (υποθετικά) την Τρίπολη ως πύλη εισόδου για τη Λακωνία. Με ή χωρίς αυτοκινητόδρομο.
Επειδή διατυπώθηκαν με άκομψο ύφος θέσεις όπως π.χ. ότι το αεροδρόμιο είναι… δυσανάλογα μεγάλη επένδυση για την υπάρχουσα (!) τουριστική υποδομή του Νομού, δείξαμε την αντίστροφη αιτιατή σχέση μεταξύ επενδύσεων και υποδομών. Κατ’ ακολουθία, καταρρίψαμε μια σειρά από φαύλα επιχειρήματα που –απουσία ουσιαστικού αντίλογου- είχαν μετουσιωθεί σε κυρίαρχες ιδεολογίες και πολιτικές κυβερνητικών φορέων.
Συμβάλλαμε στο να διαλυθεί η ομίχλη που σκόπιμα καλλεργείτο από «περίεργες» εξαγγελίες θεσμικών φορέων. Την ίδια στιγμή που αναδυόταν σύγχιση εννοιών ακόμη και σε βασικές παραμέτρους όσων θεσμικοί και μη εξήγειλλαν (πχ. τι συνιστά “low cost”, “charter flight” ή “πολιτικό αεροδρόμιο”).
Χωρίς να εκπέσουμε σε συνωμοσιολογία, παρουσιάσαμε αποχρώσες ενδείξεις για μεθοδεύσεις και πρακτικές οι οποίες για 20 χρόνια μπλόκαραν επανειλημμένα τη δημιουργία διεθνούς αεροδρομίου στη Λακωνία. Μπλοκάρισμα το οποίο είναι προφανές ότι συνεχίζεται και σε Καλλικρατικό περιβάλλον, εξυπηρετώντας κυρίως γειτονικούς Νομούς.
Και άλλα πολλά…
Τα άρθρα των συνεργατών της apela απέφυγαν κομπασμούς, οι οποίοι ως ύφος, ανήκουν στο κακό παρελθόν της Ελληνικής πρόζας. Δεν θίξαμε και αποφύγαμε όσο ήταν εφικτό θετικές ή αρνητικές αναφορές σε πρόσωπα. Οι συνεργάτες της apela διατήρησαν από την αρχή την ανωνυμία τους για δύο λόγους: Ο ένας, για να μην διευκολύνουν τη μετατόπιση της συζήτησης από γεγονότα, σε πρόσωπα. Ήτοι, όταν κατά την κακή εκδοχή της ελληνικής ασθένειας, όταν η συζήτηση εκφυλίζεται σε «προσωπικότητες». Αυτή η πρόζα οφείλει να εκλείψει και να μείνουν στην επιφένεια έργα και γεγονότα.
