Κάθισε στην αναπαυτική, πανάκριβη δερμάτινη πολυθρόνα, που είχε ο ίδιος παραγγείλει όταν ανέλαβε το υφυπουργείο. Χαλάρωσε λίγο την γραβάτα του και πάτησε το κουδούνι.
-«Τάνια ο καφές μου»…- «Μάλιστα κύριε υπουργέ», απάντησε μια παιχνιδιάρικη γυναικεία φωνή.
Χαμογέλασε. Ήταν δική του επιλογή η Τάνια. Δεν είχε πολλά προσόντα , αλλά είχε πολλές καμπύλες .Κι αυτό ήταν το σημαντικό, σε μια γραμματέα!! Χτύπησε η πόρτα διακριτικά και φάνηκε ο υπασπιστής του.
-«Ο σημερινός Τύπος, κύριε υπουργέ», είπε , αφήνοντας ένα πάκο με εφημερίδες.
Δεν βιαζόταν να τις κοιτάξει. Είχε ξενυχτήσει στο σκάφος ενός φίλου εφοπλιστή. Έπρεπε να κάνει κάποια τηλέφωνα σε ένα άλλο υπουργείο, για μια μικρή χάρη, που του είχε ζητήσει ο φίλος του. Θυμήθηκε όμως, που όταν τον ρώτησε γιατί οι εφοπλιστές δεν φέρνουν τα καράβια τους, για επισκευές στο Πέραμα, ο εφοπλιστής του απάντησε:
-«Εδώ και χρόνια οι συνδικαλιστές σας, δεν το επιτρέπουν».
-«Καλημέρα» είπε πρόσχαρα η Τάνια, φέρνοντας τον καφέ.
Ρούφηξε με απόλαυση, και άναψε με τον χρυσό αναπτήρα , το πούρο. Ο πανάκριβος αναπτήρας δώρο μια φίλης του , εκατομμυριούχου, για μια μικρή εξυπηρέτηση που της είχε κάνει. Άρχισε να ξεφυλλίζει τον Τύπο. Κυριαρχούσε το θέμα με τα φασισταριά. Όλοι στην πρώτη σελίδα με χειροπέδες. «Περίεργα στοιχεία, αυτοί οι Μανιάτες, δεν ησυχάζουν ποτέ», σκέφτηκε.
Ευτυχώς όλα είχαν πάει καλά στην επιχείρηση εξάρθρωσης των εγκληματιών. Είχε συμβάλλει λίγο και αυτός σε κάτι που χρειάστηκε, όταν δέχτηκε το ανάλογο τηλεφώνημα από κάποιον «φίλο του», από το Τελ Αβίβ. Χρωστούσε, πολλά σε αυτόν. Ήταν ένας άσημος δικηγόρος στην επαρχία, όταν αυτός ο «φίλος» τον προσκάλεσε σε ένα δείπνο, με προσωπικότητες. Και σε λίγο καιρό ήταν μέλος της Στοάς. Πόσο άλλαξε η ζωή του!. Είχε ξεφύγει για πάντα από την μιζέρια της επαρχίας , με την βοήθεια των «φίλων».Που και που του ζητούσαν καμιά χάρη, αλλά τίποτα σπουδαίο.
Είχε διορίσει και την κόρη του στη Βουλή. Η άλλη κόρη σπούδαζε στη Βοστώνη. Και εκεί τον είχαν βοηθήσει οι «φίλοι». «Ακούς εκεί τα φασισταριά να μας ανακατέψουν έτσι», σκέφτηκε με θυμό. Τουλάχιστον να περάσουν ακόμη τα δυο χρόνια μέχρι τις εκλογές. Να προλάβει να μαζέψει κανα φράγκο και να τελειώσει και το παιδί στην Αμερική. Είχε βέβαια ένα καλό ποσό στην Ελβετία, δωράκι , από μια εταιρία όπλων , όταν ήταν μέλος σε μια επιτροπή. Αλλά προς το παρόν δεν το άγγιζε, μέχρι να φτιάξουν τα πράγματα. Ξανακοίταξε το πρωτοσέλιδο. Αυτός ο τύπος , ο Αρχηγός τους, από την Μάνη,δεν έδειχνε να φοβότανε. Το αντίθετο. Ένιωσε μια αόρατη παγωνιά. Σκέφτηκε τον εαυτό του με χειροπέδες…Σαν αστραπή πέρασε από το μυαλό του , η εικόνα , τότε που είχε πάει στο Βουκουρέστι με μια αντιπροσωπεία και είχαν γίνει δεκτοί από τον Τσαουσέσκου. Πανίσχυρος φάνταζε. Τι μεγαλεία, τι παλάτια….αλλά λίγο καιρό μετά , τον είχε δει στην τηλεόραση όταν τον εκτελούσαν. Έδιωξε γρήγορα την εικόνα. Προσπέρασε βιαστικά στις πίσω σελίδες. Απόψε έπαιζε η ομάδα του. Διάβασε και το ζώδιο του. Τον περίμεναν καλές στιγμές, έγραφε.
Το μάτι του έπεσε σε μια μικρή είδηση. Η 14χρονη Μυρτώ, είχε κάπως καλυτερέψει, αλλά θα έμενε για πάντα φυτό. Ήταν το κοριτσάκι που της έσπασε το κεφάλι και την βίασε ο Πακιστανός στην Πάρο το καλοκαίρι. Πιο κάτω μια άλλη μικρή είδηση: Αυτοκτόνησε κάποιος 32χρόνος στην Πάτμο , με τρία παιδιά για οικονομικούς λόγους, έγραφε.
Χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο γραμματέας του από την επαρχία.
-«Σας θέλει ο Κ.Χ, κύριε υπουργέ. Δυστυχώς δεν μπορούσα να τον διώξω».
-«Καλά δεν του είπες ότι είμαι εξωτερικό» απάντησε εκνευρισμένα.
-«Δυστυχώς μου είπε ότι ήταν πολύ σοβαρό το θέμα», απάντησε ο γραμματέας. Είχε υποχρέωση στον Κ.Χ, γιατί οργάνωνε τις ομιλίες του. Σε λίγο η φωνή του Κ.Χ. αντήχησε τόσο θλιμμένη που ο υφυπουργός νόμισε ότι μιλούσε με νεκρό.
-«Μου παίρνουν το σπίτι κύριε υπουργέ, ήρθε ο κλητήρας. Είμαστε άνεργοι ένα χρόνο, δεν έχω τίποτα, ζούμε από συσσίτια». Προσπάθησε να τον ηρεμήσει.
-«Καλά θα δω τι μπορώ να κάνω, ποια τράπεζα είναι…;»
Τον τελευταίο καιρό είχε δεχτεί πολλά τέτοια τηλεφωνήματα. Αλλά τι να κάνει… ήταν δυνατό να τα βάλει με τις τράπεζες!! Είχαν φέρει κάποιο νόμο στην Βουλή αλλά ακόμη αργούσε. Το τηλέφωνο ξαναχτύπησε… Ήταν ένας γείτονας από το Πικέρμι. Απόρησε… Τι θα ζητούσε άραγε κι αυτός.
-«Κύριε υπουργέ χίλια συγνώμη αλλά κοντεύω να τρελαθώ».
-«Τι έπαθες;»
-«Να ξέρετε ήρθαν από το τμήμα πριν λόγο. Έχουν συλλάβει την αδερφή μου για πορνεία στην παραλιακή». Ο υπουργός θυμήθηκε… Η αδερφή, του γείτονα του, αρκετά εμφανίσιμη, χήρα με τρία παιδιά, προ καιρού ήρθε να ζητήσει δουλειά στο γραφείο του, αλλά δεν βρέθηκε τίποτα.
-«Εντάξει θα πάρω τον Διοικητή».
Κοίταξε την ώρα. Το πανάκριβο ρόλεξ, έδειχνε έντεκα. Δώρο κι αυτό ενός φίλου, καναλάρχη. Με το αζημίωτο βέβαια… Αλλά η Όλγα, ο Παύλος, ο Γιάννης, η Σία και τα Νικάκια , έκαναν καλή δουλειά. Τους είχαν ξεμπροστιάσει τους φασίστες. Σε λίγο είχε ραντεβού με ένα πρέσβη, όπου θα πήγαιναν για φαγητό στην Καστέλα. Το βραδάκι θα έφευγε για τις Βρυξέλες , για μια σύσκεψη. Αλλά θα περνούσε καλά, όπως πάντα, το βράδυ στο ξενοδοχείο, τηλεφωνώντας στη ρεσεψιόν, πονηρά, για …«δεύτερο μαξιλαράκι». Ανασκάλισε τις εφημερίδες. Μια φωτογραφία έδειχνε ένα ρακέντυτο τύπο, να κάθετε στα σκαλιά, της Τράπεζας Ελλάδος, στην Πανεπιστημίου, και να κρατάει μια ταμπέλα που έγραφε «Μικροομολογιούχος».
Σε μια άλλη στήλη στα ψιλά, διάβασε ότι : πολλοί νέοι άνθρωποι καταφεύγουν στα ναρκωτικά, λόγο κατάθλιψης στην Ελλάδα. Πιο κάτω: Το νέο επιστημονικό δυναμικό της χώρας φεύγει για το εξωτερικό.
Σε μια άλλη έγραφε ότι: κάθε 18 ώρες αυτοκτονεί ένας έλληνας. Πιο κάτω: ότι 600000 παιδιά υποσιτίζονται στην Ελλάδα. Σε μια άλλη: ότι στερούνται ακόμη και τα καύσιμα οι ένοπλες δυνάμεις, και οι ασκήσεις έχουν μειωθεί δραματικά. Έκλεισε την εφημερίδα με αηδία. Ξανακοίταξε τις πρώτες σελίδες.
Παντού τα φασισταριά, με χειροπέδες. «Ακούς εκεί να πουλάνε ρούχα στους Πακιστανούς. Πώς να μην διαλυθεί η οικονομία με τέτοια φοροδιαφυγή;!. Ακούς εκεί να θέσουν θέμα μισθοδοσίας των βουλευτών; Τώρα μάλιστα που σπούδαζε το παιδί του!! Χώρια τα άλλα που έλεγαν, για μηδενικό χρέος το 1974, για μύθους περί Πολυτεχνείου, για εθνικές προδοσίες στην Κύπρο,, για κρυμμένες οικονομικές λίστες κλπ. Τα καθάρματα, πήγαιναν γυρεύοντας.. Το θράσος τους δεν είχε όρια. Αν ήξεραν τι αγώνα έχει κάνει αυτός για την δημοκρατία, τι αμφισοκολήσεις και τι ξύλο με τους οπαδούς του αντίπαλου κόμματος…», σκέφτηκε τσαντισμένα.
Ηρέμησε όμως, αμέσως, όταν συνειδητοποίησε, ότι ΑΥΤΟΣ είναι το κράτος. ΑΥΤΟΣ είναι η εξουσία, και μάλιστα με την ευλογία του λαού. Και στην οποία υπάκουαν ΟΛΟΙ. Το θηρίο θα έμπαινε στο κλουβί, και για πολλά χρόνια μάλιστα. Αλλά κάτι όμως τον ανησυχούσε. Δεν είχε πολλά χρόνια στην πολιτική αλλά είχε μάθει ότι όλα μπορεί κάποτε να ανατραπούν. Όμως, αυτός, είχε πολύ ισχυρούς «φίλους» .Πρόσφατα μάλιστα είχε αποδεχτεί από αυτούς, δώρο ένα ταξίδι με την γυναίκα του στις Παρθένες Νήσους. Τι ωραία που είχαν περάσει.
Αχ…δυο χρόνια ακόμη, ως υφυπουργός και μετά τέρμα. Θα έπαιρνε τέσσερα χιλιάρικα σύνταξη και θα έφευγε για πάντα από το Ελλαδιστάν, με την οικογένεια του. Θα πήγαινε σε μια πολιτισμένη χώρα, μακριά από αυτά τα όρνεα που του χαλούσαν την ηρεμία του. Τίναξε την στάχτη από το πούρο, και βυθίστηκε στην ονειροπόληση. Θα μπορούσε να κάνει καριέρα σε ένα μεγάλο οργανισμό όπως ο Ο.Η.Ε. ή σε κάποιο τραπεζικό κολοσσό. Όπως, ο Χρήστος Π., που πήγε στην Παγκόσμια Τράπεζα. Οι φίλοι του , του είχαν αφήσει και κάποιες νύξεις ότι ίσως , θα μπορούσε να μπει και στην Λέσχη BILD, των ισχυρών του κόσμου. Μεγάλος και τρανός κάποια ημέρα θα επέστρεφε στην πόλη που ήταν δικηγοράκος , με 600αρα μερσεντές και συνοδεία. Και ίσως και με άλλη , γυναίκα- κάποιο μοντέλο. Αφού η εξουσία είναι το πιο ισχυρό αφροδισιακό. Θα έκανε και κάποιο ίδρυμα στο όνομά του. Ίδρυμα Ν.Δ. Όπως οι Ζωσιμάδες , οι συμπατριώτες του ευεργέτες. Βέβαια αυτοί το είχαν παρακάνει. Έξι αδέρφια έμειναν άγαμα προς χάριν της πατρίδος , από ότι είχε διαβάσει. Αλλά, άλλοι καιροί τότε…
Ξαναχτύπησε το τηλέφωνο και η ονειροπόληση διακόπηκε. Ήταν ένας φίλος από τα παλιά. Του ζητούσε απεγνωσμένα να κανονίσει ένα κρεβάτι για την γυναίκα του στο νοσοκομείο. Μετά ξαναχτύπησε. Ηταν ενας συγχωριανός του που διαμαρτυρόταν για την φορολογία στα χωράφια. Όταν έκλεισε το τηλέφωνο αισθάνθηκε πολύ κουρασμένος. Πέταξε τις εφημερίδες με τα φασισταριά στο καλάθι. Η μια όμως έμεινε απέξω και έσκυψε να την βάλει μέσα. Ξαναείδε, το πρόσωπο, του αρχηγού των φασισταριών. Έμοιαζε σαν να τον κορόιδευε.. Πάλι ένιωσε αυτήν την αόριστη παγωνιά. Πάτησε το κουμπί «μην ενοχλείτε», χαλάρωσε πιο πολύ την γραβάτα, άπλωσε τα πόδια στο γραφείο και άνοιξε ένα βιβλίο ποίησης. Πάντα τον ηρεμούσε η ποίηση…
Τινάχτηκε, όμως σαν να τον χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα όταν οι πρώτοι στοίχοι που διάβασε ήταν του Μπρέχτ, κι έγραφαν: «Αν το τέρας πέθανε , η σκύλα που το γέννησε είναι ακόμη ζωντανή».
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ: Το παραπάνω κείμενο είναι φανταστικό, και οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα είναι συμπτωματική. Αλλά τα γεγονότα είναι πραγματικά.
Όμως αγαπητέ σκεπτόμενε αναγνώστη, η φαντασία δεν φτάνει να περιγράψει τον ξεπεσμό της «ελίτ» που κυβερνά και που χρεοκόπησε την χώρα μας . Γιατί όπως γράφει ο μέγιστος Λιαντίνης: «Η αιτία είναι, ότι η ελίτ των κοινωνιών, επιστήμονες, πολιτικοί, καλλιτέχνες, δεν έχουν ήθος… Έφυγε ο Σουλτάνος και ήρθε ο έλληνας πολιτικός».
ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΔΑΜΙΑΝΑΚΟΣ
