Το αλλοτινό θάμβος έχει θαμπώσει και περιφερόμαστε θαμποί, σε έναν θαμπό κόσμο, ωσάν να τον έχει καταλάβει το ιστορικό βράδυ.
Χρήστος Μαλεβίτσης
Κι ήταν από εκείνα τα βράδια που η πόλη γεμίζει με αυτή την αδίσταχτη φασαρία των σε μια σταλιά τόπο τροχοφόρων και την «ελεεινότητα» μουσικής καφετεριών του πεζοδρομίου.
Κάπως, σα μια επαφή με την ποιότητα μιας εποχής που εχάθει, από το παράθυρο ενός σταματημένου αυτοκινήτου ξεπρόβαλλε για λίγο ο Σερ και κάνοντας μια βαθιά υπόκλιση άρχισε να τραγουδά:
«Μια γυναίκα φεύγει, μια σωστή κυρία…»
Πόσο παράταιρο αλήθεια ακούστηκε μέσα μάλιστα και στο ζοφερό κλίμα των ημερών που διάγουμε!
Λες και τόσο μακρινός να γινε ο κόσμος που ο άντρας ήταν άντρας με τα μπέσα του και με την αρχοντιά του (ένας γέρος έλεγε πως ο άντρας που είναι εντάξει στα ναι και στα όχι του, είναι εντάξει σε όλα), η γυναίκα μια μεγαλοπρεπέστατη κυρία, οι καταστάσεις μεταξύ των ανθρώπων αληθινές και όχι του τύπου των «τύπων», η ευγένεια ένα φυσικό χάρισμα, ο σεβασμός μια αυτονόητη καλλιέργεια.
Ο Νίκος Καρούζος μιλούσε για «μεταξωτούς» ανθρώπους. Έτσι μπόρεσε να σκεφτεί τους ανθρώπους εκείνους που χαρίζουνε μια ευωδιά στο πέρασμα τους και μια ανεξίτηλη δόση ανθρωπιάς παίρνεις, καθώς έρχεσαι μαζί τους σε επαφή.
Ολοένα και λιγοστεύουν όμως τώρα πια λίγο-λίγο.
Στεγνώνει ο κόσμος από το αυθεντικό και το αξιοποιήσιμο και γεμίζει με αδρανή υλικά, κεκράχτες της σημαδεμένης τράπουλας που με στόμφο τη διαλαλούν ως παιχνίδι.
Η οικειότητα, απέκτησε πεδίον δόξης της τα τηλεοπτικά κανάλια που μιλώντας μας στον αναιδέστατο ενικό και χτυπώντας μας «φιλικά» στη πλάτη, κάνουν λες και μας ξέρουν από πάντα (παιδιά, πάμε να δούμε μαζί τον καιρό τώρα) γεμίζοντας έτσι με μυθεύματα επαφής, τις χωρίς μυθικό νόημα μοναχικές μας ημέρες.
Και ο ολετήριος χορός των δαιμόνων συνάμα, καλά να κρατεί.
Φασιστοειδή ζόμπι, που ξεβράστηκαν από την πιο απάνθρωπη περίοδο της ιστορίας να διαλαλούν ως πολιτική θέση τον στραγγαλισμό του συνάνθρωπου και ως κάθαρση το διάχυτο φονικό.
Μια κυβέρνηση που εξαρτά την επιτυχία της από προφυλακίσεις και εντυπώσεις τηλεοπτικής κάμερας, ένας λαός κρατημένος από τα κάγκελα του μπαλκονιού της απόγνωσης κι ένα αντιφασιστικό κίνημα που με τον τρόπο που εκφράζεται, μοιάζει σα να έχει δημιουργηθεί από το επιγονικό άγχος του καθενός να καταρρίψει κι αυτός μια Βαστίλη, αναπαράγοντας κατ΄ ουσίαν τη λογική της βίας, του αίματος και των αντιποίνων.
Ω μα τι λέγαμε όμως; Που είχαμε μείνει; Α ναι! Εκεί είχαμε μείνει. Εκεί που τα λουλούδια στο βάζο στέκονται μαραμένα, λυπημένα τα αγγελούδια του κάδρου, δίπλα η βρύση με ρυθμό στάζει φριχτό, τρίζει η πόρτα κι είν΄το σπίτι ανοιχτό. Εκεί είχαμε..
Το φευγιό λοιπόν φίλε μου της γυναίκας ετούτης –της σωστής κυρίας για να συνεννοούμαστε – έχω την εντύπωση πως μας αφορά όλους. Δεν έχει σχέση με εποχές και με άσματα, ούτε με κάποια γυναίκα σαν πρόσωπο, ως ασφαλώς θα χεις από την αρχή καταλάβει
Η κυρία που φεύγει, είναι η ανθρωπιά . Είναι η ιδιότητα μας να λεγόμαστε και να φερόμαστε πρωτίστως ως Άνθρωποι που δεν ξεπουλιούνται και δεν παρασύρονται από τη χυδαιότητα και τη φτήνια.
Το ανεξερεύνητο και κομβικό αυτό σημείο της ύπαρξης μας που δραστηριοποιεί την σκέψη μας τόσο ώστε να μας διαφοροποιεί από τα ζώα, αλλά και πάλι τόσο επίσης, ώστε να μας θέτει ταυτόχρονα κάποια δραστικά όρια έξω από τα οποία είμαστε κι εμείς εκτός του φυσικού φαινομένου μας.
Δυστυχώς και διαμέσου της αβεβαιότητας, του θυμού και της αβελτηρίας μας φυσικά, πάμε να γίνουμε κάτι άλλο. Κάτι που δεν θα είμαστε εμείς κι ας μας μοιάζει στη φάτσα φτυστό.
Πως λοιπόν να μη σεκλετιστείς ως τα βάθη σου, ακούγοντας το ξερό χτύπο της πόρτας που αφήνει πίσω της η υπέροχη τούτη γυναίκα σαν από το παγερό πλέον σπίτι του Κόσμου μας, φεύγει σιγά-σιγά;
Γιάννης Βαρελλάς
