Κοιτάζοντας στην τηλεόραση τις φαντασμαγορικές εκδηλώσεις για την πρωτοχρονιά, στις πρωτεύουσες του κόσμου, κάποια στιγμή ο δέκτης έδειξε και την Ακρόπολη των Αθηνών. Μισοφωτισμένη, μισοκατεστραμμένη, από τα τσιράκια των εξουσιών (ανθρώπινων και θείων), και κάποια φτωχικά πυροτεχνήματα να αστράφτουν, για λίγο. Καμιά βέβαια σύγκριση, με το πλούσιο θέαμα στο Ντουμπάϊ , στο Βερολίνο, στη Μόσχα, στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη.
Το πιο παλιό μνημείο σε πρωτεύουσα της ανθρωπότητας, έμοιαζε σαν τον φτωχό συγγενή, που δεν έχει την οικονομική δύναμη να ανταγωνιστεί τον πλούσιο γείτονα του. Βέβαια, όλοι αυτοί οι πλούσιοι γείτονες έχουν κάτι κλεμμένο από την κατεστραμμένη Ακρόπολη ή κάποιο σχετικό αντίγραφο των μνημείων της, στα μουσεία τους, στις κοσμικές επαύλεις, στους δρόμους τους κλπ. Θυμήθηκα τα λόγια του Κρισναμούρτι όταν την επισκέφτηκε το 1956, «Ποτέ μου δεν είχα δει κάτι τόσο όμορφο, απλό και δυνατό… Σου κόβει την ανάσα, και όλα τα άλλα που έχουν σχέση με την έκφραση του ανθρώπου είναι χυδαία, μέτρια, και γεμάτα σύγχυση».Πόσο δίκιο είχε…
Αναρωτιέμαι τι πρωτοχρονιά έκαναν οι εξαθλιωμένοι μετανάστες από το Πακιστάν, που στοιβάζονται κάτω από λαμαρίνες στους +45 βαθμούς, στα απαστράπτοντα Εμιράτα, ή τον 16χρονο μαθητή που είναι στη φυλακή ισόβια, γιατί τόλμησε να σατιρίσει σε κάποιο ποίημα του, την εξουσία του Σεΐχη εκεί.
Τι πρωτοχρονιά έκαναν οι συνταξιούχοι στη Ρωσία, με μέση σύνταξη 70 ευρώ, όταν οι νεόπλουτοι Ρώσοι μεγιστάνες, καταληστεύοντας το Ρωσικό λαό αλωνίζουν στα πιο πολυτελέστατα θέρετρα του κόσμου. Αναρωτιέμαι πως βλέπει τις πρωτοχρονιές σε Βερολίνο, Νέα Υόρκη, Λονδίνο και Παρίσι ο τρίτος κόσμος, του οποίου τον πλούτο, σε ύλη και σκλάβους απομυζούν όλοι αυτοί.
Αναρωτιέμαι τι πρωτοχρονιά έκαναν οι αιχμαλωτισμένες καλόγριες στη Συρία, που μπλέχτηκαν άθελα τους, στη δίνη της σύγκρουσης των εξουσιών. Άραγε τίποτα δεν θυμάται η Αμέρικα από τον Κένεντυ;
«Ακόμη κι αν ένας άνθρωπος είναι σκλαβωμένος, οι άλλοι δεν είναι ελεύθεροι». Να λοιπόν… « πόσο όλα τα άλλα που έχουν σχέση με την έκφραση του ανθρώπου είναι χυδαία, μέτρια, και γεμάτα σύγχυση».
Η Ακρόπολη θα είναι εκεί κάθε πρωτοχρονιά να θυμίζει στο σκεπτόμενο άνθρωπο ότι το λιτό, το Δωρικό και η φυσική αρμονία είναι οι βάσεις του πολιτισμού. Να θυμίζει ότι ο σημερινός πολιτισμός έχει εξελιχτεί σε μια κοσμική τραγωδία που παρασύρει ολοταχώς την ανθρωπότητα, με πρωτοπόρο την υπερφίαλη Αμέρικα, στη αυτοκαταστροφή.
Να θυμίζει ότι το άμετρο, φέρνει την διαίρεση και την σύγκρουση. Που αιώνες τώρα είναι οι αιτίες για το ανθρώπινο κλάμα. Να θυμίζει, μέσα από τα κατεστραμμένα σπλάχνα της, ότι εξουσία, από τον άγιο μέχρι τον αυτοκράτορα, είναι πάντα κάτι κακό και αυτή είναι το κακό που διαφθείρει την κοινωνία. Να θυμίζει ότι τα πυροτεχνήματα είναι σαν τις κάθε λογής ιδεολογίες που παρασύρουν τους ανθρώπους στο να γίνουν υποτελείς των εξουσιών. Γιατί παρόλη την πολυτέλεια των ναών του, και των ανακαλύψεων του ο άνθρωπος παραμένει εγκλωβισμένος στο ίδιο του το σκοτάδι. Βάρβαρος, εγωιστής , κτηνώδης, άπληστος.
Όσο δεν επαναστατεί ψυχολογικά ενάντια σε κάθε είδους εξουσία και αυθεντία, όσο δεν διεκδικεί την ισότητα μέσο του μέτρου, τόσο πιο, τρομαχτικό θα γίνεται το χάσμα στην κοινωνία. Η ριζική μεταβολή έρχεται στον άνθρωπο, όχι μέσα από ψυχαναλυτές, ιδεολογίες και αυθεντίες αλλά μέσα από την παρατήρηση του εαυτού και την αμφιβολία του ερευνητή. Αυτό απαιτεί μεγάλο βαθμό ατομικής προσοχής και μέτρου στη ζωή μας. Απαιτεί ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ.
Κάθε Πρωτοχρονιά λοιπόν απέναντι στην απληστία του ανθρώπου και των πυροτεχνημάτων του, η Ακρόπολη θα στέκει εκεί στέλνοντας το δικό της, αέναο πυροτέχνημα. Το Ελληνικό Φως. Όχι στα μάτια, αλλά στην ψυχή, όπως το εκφράζει και η προσευχή του Σωκράτη: «Πολυαγαπημένε Πάνα, και όλοι εσείς οι θεοί που κατοικείτε εδώ τριγύρω, βοηθήστε να γίνω όμορφος εσωτερικά. Να φαίνομαι αυτό που είμαι. Να βλέπω τη σοφία ως τον μόνο πλούτο, και ο πλούτος μου να μην είναι μεγαλύτερος απ όσο μπορώ να αντέξω».
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ
Χαρίλαος Δαμιανάκος
www.damianakos.org
