Η αρχαιοελληνική λέξη-έννοια της Αγοράς οριοθετεί έναν τόπο συνάθροισης πολιτών με σκοπό την ανταλλαγή ιδεών, σκέψεων, προτάσεων, προϊόντων και υπηρεσιών.
Τηρουμένων των αναλογιών, μια τέτοια Αγορά στο σήμερα αποτελεί και η αρχοντική πλατεία της Σπάρτης.
Στις καφετέριες και τα μεζεδοπωλεία της ανοιχτής της έκτασης στη λιακάδα ή κάτω από τις καμάρες της τις βροχερές ημέρες, οι συμπατριώτες μας, με πρόσχημα ένα καφεδάκι ή ένα ουζάκι ή έστω μια καλημέρα στο όρθιο, μιλούν για την επικείμενη παραγωγή λαδιού και πορτοκαλιού, ανταλλάσσουν σπόρους κηπευτικών, οι γνωρίζοντες τα της εφορείας βοηθούν εκείνους που πιάνουν τα χέρια τους στα ξυλουργικά και αντίστροφα, συζητούν για τα πολιτικά τεκταινόμενα και τις νέες εξελίξεις στην τοπική αυτοδιοίκηση, προτείνουν λύσεις σε οικονομικές ή οικογενειακές δυσκολίες, αναλύουν ιδέες για μελλοντικές και πιθανόν «ουτοπικές» επιχειρήσεις ή απλά αναλώνονται σε κοινωνικές συζητήσεις ή αλλιώς κουτσομπολιά…
Εξοικονόμηση πόρων, συνεταιρισμός, πολιτική οικονομία, αυτάρκεια, κοινωνιολογία, ψυχαγωγία είναι μονάχα κάποιοι οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικοί όροι που συνταιριάζουν με όσα αναφέρθηκαν παραπάνω.
Αυτό όμως που εσκεμμένα παραλείφθηκε στα της αρχαίας Αγοράς είναι πως οι πολίτες που συναθροίζονταν σ΄ αυτήν ήταν ελεύθεροι. Και δυστυχώς, στο σήμερα της ελληνικής πραγματικότητας αυτό θα το γράφαμε εντός εισαγωγικών. Περί αυτού βέβαια έχουν ειπωθεί πολλά, μια κι αν η επανάληψη είναι η μητέρα του μαθήματος, το πάθημα μας θα είναι τελικά αυτό που θα μετρήσει…
Εμείς απλώς θα τονίσουμε τα εξής: Σε μια κοινωνία που θεσπίζει φόρο αλληλεγγύης και φόρο καταθέσεων, δηλαδή φορολογούνται η αλληλεγγύη και η αποταμίευση, η ανθρώπινη ηθική του σήμερα και η λογική σιγουριά του μέλλοντος, η συζήτηση περί ελευθερίας σίγουρα μπαίνει – αν μπαίνει – όχι απλά σε καινούργια, αλλά σε τελείως διαφορετική και ίσως παράλογη βάση.
Κι αν όλα αυτά έχουν αρνητική ψυχολογική και γιατί όχι πραγματιστική χροιά για τις επόμενες γενεές, αναρωτιέμαι σε τελική ανάλυση, εκτός απ΄ όσους άμεσα αγγίζουν, ποιους τελικά ενδιαφέρουν τα περί Αγοράς; Τους πολιτικούς ή όσους μπερδεύουν το νυφοπάζαρο με τον αγοραίο έρωτα ;
Νίκος Νικηταρίδης
