Όπως αναφέρει στην αυτοβιογραφία του, ο Διονύσιος Οικονομόπουλος καταγόταν από γονείς Σμυρνιούς, οι οποίοι εκπατρίστηκαν λόγω των σφαγών στη Μικρά Ασία κατά τις πρώτες ημέρες της Ελληνικής Επαναστάσεως, καταφεύγοντας στην Πελοπόννησο, όπου καθόλη τη διάρκεια του Αγώνα υπέστησαν όχι μονάχα στερήσεις και κακουχίες, αλλά στα βουνά απώλεσαν και τα παιδιά τους, λόγω του κρύου, της πείνας και των άγριων καταδρομών των Τούρκων.
Στη συνέχεια, προς τα τέλη του Αγώνα, μην αντέχοντας τα επταετή δεινά του πολέμου, πήγαν στη Ζάκυνθο, όπου και γεννήθηκε ο Διονύσιος στις 30 Νοεμβρίου του 1830. Περατωθέντος του Αγώνα, βρέφος ακόμη, μετακόμισε στην Πελοπόννησο και ανατράφηκε στη Σπάρτη, φοιτώντας στο εκεί Σχολαρχείο.
Πάντως, το 1848 ήρθε στην Αθήνα για να συμπληρώσει τις εγκύκλιες σπουδές του με γυμνασιάρχη τον περίφημο Γεννάδιο και να εγγραφεί το 1850 στο Πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα στη Σχολή της Ιατρικής.
Περί τα τέλη των σπουδών του, εξερράγη η επανάσταση στη Θεσσαλία, στην οποία έσπευσε να συμμετάσχει ως εθελοντής μέλος ενός σώματος Σπαρτιατών. Με την κατάλυση της επαναστάσεως υπό την πίεση των Άγγλο-Γάλλων, επανήλθε στην Αθήνα για να συμπληρώσει τις σπουδές του.
Προπαρασκευαζόμενος για τις διδακτορικές εξετάσεις, ξέσπασε στην Ελλάδα επιδημία χολέρας, με αποτέλεσμα η Κυβέρνηση να τον στείλει ως γιατρό στα νησιά του Αιγαίου και ιδίως στην Πάρο, απ΄ όπου αργότερα κλήθηκε και εργάστηκε στην Αθήνα, ώσπου να καταλαγιάσει η νόσος.
Ακολούθως, έδωσε τις προκαθορισμένες εξετάσεις, αναγορευθείς Διδάκτορας στις 25 Μαΐου του 1855 και κατόπιν διορίσθηκε στρατιωτικός ιατρός, υπηρετώντας επί εξαετίας σε διάφορες φρουρές.
Στα 1861, υποφέροντας από χρόνιους ρευματισμούς λόγω της επίπονης εργασίας του στη μεθόριο, μετανάστευσε στην Αίγυπτο, όπου στις 15/8/1862 παντρεύτηκε στο Κάιρο την Ερριέτα Καρυδιά, απέκτησε παιδιά, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως ιατρός αρχικά στην Αλεξάνδρεια και από το 1867 στο Κάιρο.
Το 1875 μαζί με άλλους επιστήμονες της πόλης ιδρύει τον φιλανθρωπικό σύλλογο ¨Η Ενότης¨, σύλλογος ο οποίος εξέδιδε και το περιοδικό ¨Κέκρωψ¨. Η ¨Ενότης¨ έδρασε αρκετά για μερικά χρόνια και κατόπιν διαλύθηκε, διότι τα περισσότερα μέλη της διασκορπίστηκαν σε άλλα μέρη της Αιγύπτου.
Ο Διονύσιος Οικονομόπουλος πέθανε στο Κάιρο το 1890, όπου και στο εκεί κοινοτικό νεκροταφείο υπάρχει ο τάφος του, με αρ. 100.
Παρενθετικά, αναφέρουμε πως ο γιος του Λεωνίδας, γεννήθηκε στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα το Δεκέμβρη του 1863 και σπούδασε αρχιτεκτονική στη Ζυρίχη. Το 1891 προσλήφθηκε από την Αιγυπτιακή Κυβέρνηση ως γενικός αρχιτέκτων των σιδηροδρόμων, θέση στην οποία παρέμεινε ως το θάνατο του, το 1926. Σημειώνουμε πως ο ανοικοδομημένος σταθμός της Αλεξανδρείας είναι έργο δικό του, παρότι δεν ευτύχησε να τον δει περατωμένο, αφού παραδόθηκε προς χρήση την 1η Νοεμβρίου 1927.
Ο Διονύσιος Οικονομόπουλος θεωρείται ο πατέρας της ελληνικής δημοσιογραφίας στην Αίγυπτο. Πιο συγκεκριμένα : Η πρώτη ελληνική εφημερίδα στη Νειλοχώρα ήταν η ¨Αίγυπτος¨, η οποία ιδρύθηκε στην Αλεξάνδρεια τον Ιούλιο του 1862 από τους Διονύσιο Οικονομόπουλο και Σπυρίδωνα Φερενδίνο. Ήταν μία εφημερίδα πολιτική, φιλολογική και εμπορική, εκδιδομένη μία φορά την εβδομάδα. Από δε το Σεπτέμβριο του 1862 είχε ως παράρτημα της το δελτίο ¨Ο Κερδώος Ερμής¨. Η διάρκεια ζωής πάντως και των δύο ήταν βραχυχρόνια, δηλαδή για τα δύο έτη 1862 και 1863. Το πρώτο ελληνικό περιοδικό της Αιγύπτου, ¨
Ο Ιατρός του Λαού¨, κυκλοφόρησε στην Αλεξάνδρεια την ίδια χρονιά και τον ίδιο μήνα με την ¨Αίγυπτο¨, δηλαδή τον Ιούλιο του 1862 και αποτελούσε και αυτό παράρτημα της. Εκδότης του ήταν ο Διονύσιος Οικονομόπουλος. Όμως αυτό το περιοδικό είχε εκδοθεί αρχικά σε 23 φύλλα στο Ναύπλιο από την 1η Ιανουαρίου ως τον Δεκέμβριο του 1860 – όπου εικάζουμε πως ο Οικονομόπουλος υπηρετούσε ως στρατιωτικός γιατρός σε κάποια φρουρά – και η έκδοση του ¨μεταφέρθηκε¨ στην Αλεξάνδρεια μαζί με τον εκδότη του.
Το περιοδικό, που έζησε μονάχα ένα χρόνο, εκδιδόταν δύο φορές το μήνα και τυπωνόταν στο αλεξανδρινό τυπογραφείο ¨Ο Νείλος¨, ένα από τα πρώτα της Αιγύπτου. Τέλος, κατά το 1864 γίνεται μνεία ύπαρξης εφημερίδας με τον τίτλο ¨Φήμη¨ και αυτή ως παράρτημα της ¨Αιγύπτου¨ και του ¨Κερδώου Ερμή¨.
Πριν αναφερθούμε στη συγγραφική του δραστηριότητα, αξίζει για την ιστορία να αναφερθεί πως ο Οικονομόπουλος εκτός των άλλων, ανέπτυξε και μεγάλη τεκτονική δράση, τέτοια που ένας υψηλόβαθμος Αιγύπτιος Τέκτονας και συγκεκριμένα ο Μεγάλος Πρόσθετος Διδάσκαλος και Πρόεδρος του Ακυρωτικού Δικαστηρίου Habib la Wandi πολλά χρόνια αργότερα παραδέχθηκε πως οι Έλληνες ήταν οι ιδρυτές του Αιγυπτιακού Τεκτονισμού, διότι πρώτος δίδαξε τον Τεκτονισμό σ΄ αυτούς ο ιατρός Διονύσιος Οικονομόπουλος.
Ο Διονύσιος Οικονομόπουλος συνέγραψε πολλά ιατρικά και φιλολογικά έργα. Συγκεκριμένα : ¨Οδηγός του βίου¨, τυπ. ¨Ο Νείλος¨, Αλεξάνδρεια 1864. Αυτό το ηθολογικό σύγγραμα αποτελεί διασκευή του Οικονομόπουλου στο ομώνυμο έργο του Δημητρίου Δαρβάρεως, που είχε εκδοθεί στη Βιέννη το 1812 – ¨Οδηγίαι προς φύλαξιν από της χολέρας, χάριν των εν Αιγύπτω Ομογενών¨, τυπ. ¨Ο Νείλος¨, Αλεξάνδρεια 1865 – ¨Περί Ελευθερίας (?)¨ (λόγοι πανηγυρικοί Δ. Οικονομόπουλου και Γ. Μαζαράκη, εκφωνηθέντες από τον πρώτο στον Φιλεκπαιδευτικό Σύλλογο ¨Η Ενότης¨ και από το δεύτερο στην καϊρινή Τεκτονική Στοά ¨Μαραθών¨ επί τη επετείω της 25ης Μαρτίου), (Κάιρο?) 1878. Κυκλοφόρησε υπέρ των εκ Θεσσαλίας και Ηπείρου προσφύγων –¨Περί Εργασίας¨ (πραγματεία που αναγνώσθηκε σε δύο συνεχείς συνεδριάσεις της καϊρινής Τεκτονικής Στοάς ¨Μαραθών¨. (Κάιρο?) 1879 – ¨Αλεξανδρινός Διάκοσμος¨. Κυκλοφόρησε πριν το 1884. Φαίνεται πως ήταν εισαγωγή εν είδει δοκιμίου στο ομότιτλο έργο του που θα εκδοθεί αργότερα – ¨Le Cholera en Egypte en 1883¨ (etude addressee au Gouvernement Hellenique), Le Caire 1884 – ¨Αλεξανδρινός διάκοσμος, ήτοι πίνακες των εν Αλεξανδρεία ακμασάντων Ελλήνων και Ελληνιστών από της κτίσεως μέχρι της αλώσεως αυτής¨, τόμος Α΄, τμήμα Α΄, τυπ. ¨Ελπίς¨, Αλεξάνδρεια 1884 – ¨Λεριακά, ήτοι χωρογραφία της νήσου Λέρου¨, Αίγυπτος ή Αθήνα 1888 – ¨Η εν Αιγύπτω χολέρα τω 1883¨, Αθήνα 1888 – ¨Αλεξανδρινός διάκοσμος, ήτοι πίνακες των εν Αλεξανδρεία ακμασάντων Ελλήνων και Ελληνιστών από της κτίσεως (331 μ.Χ.) μέχρι της αλώσεως αυτής (645 μ.Χ.) υπό των Αράβων¨, Βιβλία Α΄, Β΄, Γ΄, τυπ. εφημερίδας ¨Τηλέγραφος¨, Αλεξάνδρεια 1889 – ¨Περί αφαιμάξεων¨ – ¨Περί κακοήθων πυρετών¨ – ¨Les Jeux Gymniques de Panopolis¨.
Σημείωση : Το άρθρο αυτό βασίστηκε σε σχετική διάλεξη του συγγραφέα στο Μορφωτικό Κέντρο της Αιγυπτιακής Πρεσβείας στην Αθήνα, που έλαβε χώρα στις 23/10/2012.
Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ
