«Το μίσος είναι ο θυμός των αδυνάμων». Alphonse Daudet, 1840-1897, Γάλλος συγγραφέας
Αλήθεια, ποιος είπε ότι οι άνθρωποι δε νιώθουν; Ποιος είπε ότι δεν πονούν, δεν αγαπάνε, δεν κλαίνε, δεν, δεν κι άλλα πολλά δεν; Ποιος είπε ότι δεν αισθάνονται; Ναι, βεβαίως κι αισθάνονται κι αγαπούν και πονούν και κλαίνε και νιώθουν και βιώνουν μεγάλες συγκινήσεις κι άλλα πολλά…
Πέρα απ’ όλα αυτά, όμως, τα γήινα, τ’ «ανθρώπινα», τα «τετριμμένα», υπάρχει κάτι πιο ισχυρό που επισκιάζει τα πάντα, ως και την ίδια την ύπαρξή τους ακόμη. Το μίσος! Οι άνθρωποι μισούν! Ναι, μισούν πάνω απ’ όλα! Μισούν μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής τους. Μιας ψυχής σαθρής και μολυσμένης, άπληστης και παραμορφωμένης, ανίκανης ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί, ανάξιας να βρίσκει «καταφύγιο» στο τελειότερο -κατά τ’ άλλα- δημιούργημα του Θεού, που είναι ο άνθρωπος.
Οι άνθρωποι έχουν ριζωμένο το μίσος βαθιά στην ψυχή τους και σε συνδυασμό με τ’ άλλα δύο «θηρία», το κόμπλεξ και την ανασφάλεια, περιμένουν να φθάσει η κατάλληλη στιγμή για να το ελευθερώσουν, να ξεχυθεί από μέσα τους ως χείμαρρος και να παρασύρει κάθε τι όμορφο και υγιές, να κατασπαράξει και να καταβροχθίσει. Μισούν αυτό που ζηλεύουν, μισούν αυτό που αδυνατούν να ερμηνεύσουν και να κατανοήσουν.
Άλλοτε μισούν το καλύτερο ή το διαφορετικό κι άλλες φορές πάλι μισούν αυτό που δεν μπορούν να φθάσουν. Σα δαίμονας που τους κυριεύει και τους βασανίζει. Ναι, δαίμονας, αυτό είναι το μίσος. Μόνο που οι άνθρωποι ξεχνούν ότι αυτό το ίδιο μίσος κρύβει μια μεγάλη παγίδα: σε δένει με το χειρότερο εχθρό σου!
Όχι, αλλοίμονο, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι σάπιοι και διεφθαρμένοι. Όχι ακόμα τουλάχιστον… Μέσα στην απέραντη «τρώγλη» που προσδιορίζεται ως κοινωνία, υπάρχουν και κάποιοι διαφορετικοί… Είναι άνθρωποι με καθαρό βλέμμα, με πραγματική ψυχή, άνθρωποι προορισμένοι να φωτίσουν τον κόσμο στον οποίο ήρθαν κι όχι να τον αμαυρώσουν. Ελάχιστοι μεν… υπαρκτοί δε…
Ένας απ’ αυτούς ήταν κι ο Βαγγέλης. Αυτό το πονεμένο και χιλιοβασανισμένο παιδί. Το δικό μας παιδί. Όλο αυτό το διάστημα της εξαφάνισής του, ο Βαγγέλης «μπήκε» στα σπίτια μας, αγαπήθηκε απ’ όλους μας, έγινε άνθρωπός μας, έγινε παιδί μας. Άπαντες γίναμε κοινωνοί των μαρτυρίων και των βασανιστηρίων που υποβαλλόταν συστηματικά αυτό το παλικάρι.
Βιώσαμε την αγωνία και τον πόνο της οικογένειάς του, τρέφοντας μία μόνο ελπίδα: να βρεθεί ζωντανός, να χαρεί τα νιάτα του, για τ’ όνομα του Θεού να ζήσει!!!! Ώσπου η ιστορία επισφραγίστηκε από το τραγικό τέλος… Τέλος, που όλοι μέσα μας γνωρίζαμε πολύ καλά, αλλά δεν έπαυε, εντούτοις, να είναι και το απευκταίον.
Δεν μπορώ ούτε καν να «ψελλίσω» και ν’ αναπαραγάγω σ’ αυτές εδώ τις γραμμές, τα βασανιστήρια, που σύμφωνα με τις μαρτυρίες υφίστατο ο Βαγγέλης από ημεδαπούς συμφοιτητές του. Αρνούμαι κατηγορηματικά να δεχθώ, ότι το πλάσμα που λέγεται άνθρωπος μπορεί να μεταμορφωθεί τόσο εύκολα σε τετράποδο και θηριώδες ον, ώστε να κάνει τόσο μεγάλο κακό σ’ ένα συνάνθρωπό του.
Μα πώς γίνεται αυτό; Είναι δυνατόν, εν έτει 2015 να υπάρχει το φαινόμενο bullying σ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και ιδιαίτερα στην τριτοβάθμια και μάλιστα να εκδηλώνεται με τόσο ζοφερό κι εγκληματικό τρόπο; Εδώ κάνουμε λόγο για βάναυση κακοποίηση κι όχι απλώς για σχολικό εκφοβισμό. Ειλικρινά διερωτώμαι, ποιες είναι αυτές οι οικογένειες που αναθρέφουν τέτοιους δήμιους και βασανιστές; Πού είναι ο πολιτισμός μας; Πού είναι η λεβεντιά της φυλής μας; Πού είναι οι αρετές μας; Πού είναι η ανθρωπιά μας ρε;
Νιώθω αγανάκτηση, νιώθω θυμό, νιώθω θλίψη… Η υπόθεση του Βαγγέλη Γιακουμάκη, είναι υπόθεση όλων μας! Από την ώρα που το άτυχο παιδί εντοπίστηκε νεκρό, ένα ερώτημα βασάνιζε όλη την Ελλάδα: Έγκλημα ή αυτοκτονία; Κι ύστερα ήρθε το ιατροδικαστικό πόρισμα: αυτοχειρία… Ένα παλικάρι στα είκοσί του μόλις χρόνια, αποφάσισε να θέσει τέλος στη ζωή του (;) Γιατί;;; Ποιος θα δώσει την απάντηση σ’ αυτό το γιατί;
Ό,τι κι αν γίνει, ο Βαγγέλης δυστυχώς είναι νεκρός. Το bullying πρέπει να λάβει ένα οριστικό τέλος εδώ και τώρα! Τ’ ακούς κοινωνία; Τ’ ακούς άνθρωπε; Ή κωφεύεις κι εσύ επειδή δεν έτυχε το φαινόμενο αυτό να χτυπήσει (για την ώρα έστω) την πόρτα του δικού σου σπιτιού; Και τι σημαίνει τελικά bullying και σχολικός εκφοβισμός; Ποιος «νταής» και από πού εκπορεύεται το δικαίωμα να εκφοβίζει το συμμαθητή, το συσπουδαστή, το συνάνθρωπό του; Και πού είναι η διεύθυνση των σχολικών μονάδων μέσα στις οποίες παρατηρούνται φαινόμενα bullying; Και πού είναι το κράτος; Πού είναι η πολιτεία; Πού είμαστε όλοι εμείς, που αρκούμαστε απλώς στο να κοιτάζουμε από την «κλειδαρότρυπα» και λέγοντας ένα σκέτο «κρίμα» να στρέφουμε το βλέμμα αλλού, εστιάζοντας στο δικό μας μικρόκοσμο;
Έρευνες θέλουν ένα στα δύο παιδιά να υφίσταται ενδοσχολική βία. Το bullying γιγαντώνεται τόσο στη χώρα μας, όσο και στην παγκόσμια κοινότητα. Πρόκειται για παθογένεια της σύγχρονης κοινωνίας μας, πρόκειται για το πιο κραυγαλέο παράδειγμα αδυναμίας αναχαίτισης από το εκπαιδευτικό μας σύστημα, πρόκειται εν τέλει για αντανάκλαση του πολιτισμού μας.
Η ενσυναίσθηση του προβλήματος καθίσταται, πλέον, επιτακτική ανάγκη για να μη θρηνήσουμε κι άλλα θύματα. Εκεί έξω υπάρχουν πολλά παιδιά σαν το Βαγγέλη, που υφίστανται ψυχική ή ακόμη και σωματική κακοποίηση και που δυστυχώς φοβούνται να μιλήσουν.
Στο άτυχο παλικάρι το μόνο πλέον που μπορώ να ευχηθώ είναι ν’ αναπαυθεί εν ειρήνη η ψυχούλα του. Στην πολιτεία εύχομαι ν’ αποδώσει σύντομα δικαιοσύνη και να ενσκήψει σοβαρά επιτέλους πάνω στο θέμα bullying που εμφανίζεται ως σύγχρονη λερναία ύδρα και «κόβει» το χαμόγελο αθώων παιδιών από τη ρίζα! Στην οικογένεια κουράγιο… Και τέλος στην κοινωνία εύχομαι να μη λύνει τη σιωπή της όταν συντελείται ένα συνταρακτικό γεγονός γιατί τότε είναι πολύ αργά – είναι δώρον άδωρον… Και το κυριότερο: η σιωπή είναι συνενοχή!
Υ.Γ. Κι εσύ Πολιτεία που κλείνεις μάτια κι αυτιά και πολλές φορές μέσω κάποιων παραγόντων -μικρών ή μεγάλων- προσπαθείς να συγκαλύψεις ή να υποβαθμίσεις ένα γεγονός, δείξε μηδενική ανοχή, χτύπα γροθιά στο μαχαίρι και βγάλε επιτέλους το «απόστημα» από τη ρίζα του!
Stop Bullying! Be humans!
Νεκταρία Λυμπέρη
