Τα παιδιά αυτά, πληρούν τα διαγνωστικά κριτήρια του DSM-IV για απροσεξία και για υπερκινητικότητα-παρορμητικότητα.
Εμφανίζουν:
•έντονη κινητικότητα χωρίς λόγο,
•παρορμητικότητα στη συμπεριφορά και τον τρόπο που σκέφτονται και
•δυσκολία στην προσοχή.
Τα προβλήματα αυτά είναι παρόντα τόσο στο σπίτι, όσο και στο σχολείο και προκαλούν σημαντική έκπτωση των ικανοτήτων τους για ακαδημαϊκή απόδοση και κοινωνική συναναστροφή.
Τα παιδιά αυτά: έχουν συχνά προβλήματα με τους ενήλικες και
• Συνήθως υπολείπονται στο σχολείο σε σχέση με το νοητικό τους δυναμικό και
• τα περισσότερα έχουν μαθησιακές δυσκολίες, που οφείλονται κυρίως σε φτωχή συγκέντρωση και οργάνωση, όπως επίσης και στον παρορμητικό τρόπο σκέψης τους.
Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία η ΔΕΠ-Υ εμφανίζει συννοσηρότητα στην πλειοψηφία των παιδιών(Biederman, 1996). Ενώ ερευνητές, όπως ο Jensen(1977), θεωρούν ότι η ΔΕΠ-Υ με Διαταραχή Διαγωγής και η ΔΕΠ-Υ με Αγχώδη διαταραχή θα πρέπει να θεωρούνται διακριτά σύνδρομα. Επίσης η θεραπεία ενός παιδιού με ΔΕΠ-Υ που εμφανίζει συννοσηρότητα απαιτεί την αποτελεσματική αντιμετώπιση και των δύο καταστάσεων.
Τα προβλήματα στην κοινωνική αλληλεπίδραση που παρουσιάζουν τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ, αποτελούν συχνά πηγή οικογενειακών προστριβών, ενώ οι γονείς θυμώνουν και απογοητεύονται τόσο που, ξεσπούν όχι μόνο στο παιδί, αλλά και μεταξύ τους. Η ίδια διαδικασία μπορεί να παρατηρηθεί και στη σχολική τάξη. Ένα-δύο παιδιά με αδιάγνωστη ΔΕΠ-Υ μπορούν να μετατρέψουν την τάξη σε πεδίο μάχης και τον δάσκαλο σε εξουθενωμένο ανθρώπινο ερείπιο.
Όπως γίνεται κατανοητό, η ΔΕΠ-Υ δεν είναι σχεδόν ποτέ πρόβλημα μόνοι του παιδιού. Μπορεί και επηρεάζει ολόκληρη την οικογένεια και ολόκληρη τη σχολική τάξη. Για το λόγο αυτό, είναι σημαντικό η διάγνωση και οι θεραπευτικές παρεμβάσεις της ΔΕΠ-Υ να γίνονται όσο δυνατόν νωρίτερα, διότι η έγκαιρη διάγνωση και παρέμβαση εξασφαλίζει την καλή ποιότητα ζωής στο παιδί και την οικογένειά του, και καθορίζει την όλη πορεία του ατόμου κατά την ενήλικη ζωή του.
Αξιολόγηση
Για τη διάγνωση πρέπει να είναι παρούσα η ελλειμματική προσοχή με ή χωρίς Υπερκινητικότητα και τα συμπτώματα να είναι εμφανή σε περισσότερες από μια περιστάσεις (π.χ. σπίτι, σχολείο, ιατρείο) (Steinhaunsen, 1992). Τα συνοδά χαρακτηριστικά δεν είναι επαρκή ούτε αναγκαία για τη διάγνωση, αλλά την ενισχύουν (Steinhausen, 1992, Kaplan & Sadock, 1991). Ο διαχωρισμός των εκδηλώσεων της ΔΕΠ-Υ σε βασικά και συνοδά συμπτώματα διευκολύνει τη διάγνωση (Ρούσσου, 1988).
Μια πλήρης αξιολόγηση του παιδιού με ΔΕΠ-Υ περιλαμβάνει
¨ Λήψη ιστορικού
¨ Συνεντεύξεις με το παιδί
¨ Άμεση παρατήρηση συμπεριφοράς
¨ Ειδικά tests (νευρολογικά και άλλα).
¨ Ερωτηματολόγια για γονείς, δασκάλους και συνομηλίκους
¨ Νευρολογικές εξετάσεις
Της Μάρθας Ηλιοπούλου
Ειδική Παιδαγωγός /Φιλόλογος MA Special Education/B.T.E.C Edexcel
Θεραπευτής Ένταξης (Θ.Ε.ΚΟ. Advanced)
