Ο δρόμος Τρίπολης – Σπάρτης που αποτελεί την κεντρική οδική αρτηρία του νομού Λακωνίας , από το 1970 και δώθε , έχει δεχθεί πάμπολλες και δαπανηρές παρεμβάσεις τμηματικής «βελτίωσης» , αλλά σωστός και σύγχρονος δρόμος δεν έγινε ΠΟΤΕ , αφού ποτέ δε έγινε ένας συνολικός σχεδιασμός που θα τον προσάρμοζε στις σύγχρονες ανάγκες και απαιτήσεις.
Πριν μερικά χρόνια άλλη μια μερική , «βελτιωτική» παρέμβαση επιχειρήθηκε στο πολύπαθο σώμα του άξονα αυτού , η περιβόητη παράκαμψη Σελλασίας – Σπάρτης.
Την περίοδο που ξεκίνησε το έργο ένας φορτηγατζής διηγούταν σε μια παρέα:
– Ρώτησα την κυρα – Παναγιώτα που έχει πρατήριο καυσίμων στους Βουτιάνους, τι θα κάνει τώρα που θα βγει η κυκλοφορία από το χωριό και απάντησε:
«Μην ανησυχείς ! Εκεί που περνάει ο δρόμος το λένε Βουλιαγμένο Χωριό . Ο δρόμος θα πέσει και πάλι από δω θα περνάνε» . Η κυρα – Παναγιώτα απεδείχθη , τελικά , σοφότερη απ’ αυτούς που σχεδίασαν και υλοποίησαν το έργο . Πράγματι το υπόβαθρο ήταν σαθρό και ο δρόμος έπεφτε ακόμα και κατά τη διάρκεια κατασκευής του . Χρειάστηκαν χαράξεις επί χαράξεων , τεχνικά έργα επί τεχνικών έργων (ακόμα και τούνελ φτιάχτηκαν) σε ένα δρόμο μόλις 14 χιλιομέτρων !!! Κι όταν τον παρέδωσαν , η προφητεία της κυρα-Παναγιώτας επαληθεύτηκε : Ο δρόμος που κόστισε 37 εκατομμύρια ευρώ (!!!) (ποσό δυσανάλογο ως προς το μέγεθος και τη σκοπιμότητά του) έπεσε κι έκλεισε !!!
Μετά από χρόνια μια νέα προσπάθεια , με πολλά πολιτικά χάπενινγκ , ξεκίνησε για την αποκατάστασή του . Κι όταν τέλειωσαν τα δέκα (!!!) μπαλώματα και ξοδεύτηκαν μερικά εκατομμύρια ακόμα , ο δρόμος παρουσίασε νέο πρόβλημα σε άλλο σημείο και τώρα ξεκινάει μια νέα εργολαβία για ένα ακόμα μπάλωμα κάποιων εκατομμυρίων , χωρίς κανένας να εγγυάται ότι θα είναι το τελευταίο. Θα περίμενε κανείς , μετά από ένα τέτοιο «Βατερλώ» , να ποιηθεί «σιγή ιχθύος» και «σεμνά και ταπεινά» να ζητηθούν , επιτέλους , οι αναγκαίες «συγγνώμες» από τους εμβρόντητους Λάκωνες. Αντί αυτών βλέπουμε , δυστυχώς , να επιχειρείται η μετατροπή μια οδυνηρής αποτυχίας σε θρίαμβο . Είναι άραγε ο λακωνικός λαός φυλή απομονωμένη του Αμαζονίου για να καταπίνει αμάσητα όσα του σερβίρονται ;
-Πώς διαφημίζεται ότι ο δρόμος ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ , όταν έχει ήδη παρουσιαστεί νέο σοβαρό πρόβλημα , ο δρόμος δεν παραδίδεται κι ετοιμάζεται νέα εργολαβία ;
-Πώς γίνεται λόγος για ανάπτυξη και για άνοιξη έργων στη Λακωνία , όταν τα έργα αυτά είναι ακόμα στον αστερισμό του «ΘΑ» ενώ άλλα φτιάχνονται και ξαναφτιάχνονται και ποτέ δεν είναι έτοιμα , κοστίζοντας στους φορολογούμενους πολίτες ;
-Πώς γίνεται λόγος για «εκ βάθρων παρεμβάσεις» στην παράκαμψη της Σελλασίας, όταν το ένα πρόβλημα ακολουθεί το άλλο με γεωμετρική πρόοδο ;
-Πώς είναι δυνατό να λέγεται ότι ο δρόμος φτιάχνεται με το «μικρότερο δυνατό κόστος» όταν κανείς δεν ξέρει πόσες ακόμα παρεμβάσεις θα χρειαστούν στο μέλλον και πόσα εκατομμύρια ευρώ θα σκορπιστούν ακόμα ;
Οι αρμόδιοι οφείλουν , εκτός των άλλων , μιαν ευθεία και σαφή απάντηση στο βασικό ερώτημα , που βάζει καθημερινά η κοινή γνώμη εδώ και πολλά χρόνια χωρίς να παίρνει απάντηση :
-Ποιος φταίει για την κατάντια ΚΑΙ αυτού του έργου ; Καταλογίστηκαν ευθύνες; Παραπέμφθηκε το θέμα στη δικαιοσύνη ; Πλήρωσε κανένας ; Τηρήθηκαν οι ποινικές ρήτρες ή δεν υπήρχαν; Παρελήφθη ο δρόμος ως δημόσιο έργο ή όχι και γιατί;
Οσο τα ερωτήματα αυτά (και άλλα πολλά) δεν απαντώνται κι όσο η πολιτική συμπεριφορά υπηρετεί μικροκομματικές σκοπιμότητες και προσωπικές βλέψεις , ο ενεργός πολίτης έχει δικαίωμα να πιστεύει ότι ζει ακόμα στο προ κρίσης πολιτικό τοπίο , αυτό που έχει καταδικαστεί οριστικά και αμετάκλητα στη συνείδηση του λαού, αυτό που καταδικάστηκε πολιτικά στις τελευταίες εκλογές , αυτό που θα καταδικαστεί ξανά (παραδειγματικά ) ΚΑΙ στις επόμενες .
Ο καθένας όπως στρώνει , έτσι και θα κοιμηθεί .
Βαγγέλης Μητράκος
