Ο Ανδρέας Δημάκος, με καταγωγή από τη Μυρσίνη (Πανίτσα) της Μάνης, γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια τον Αύγουστο του 1901, αδελφός του ποιητή Γιώργου, του ιατρού Ανδρέα και του νομικού Λεωνίδα Δημάκου. Το 1921 μαχόμενος στη Μικρασιατική Εκστρατεία έλαβε αριστείο ανδρείας, τη μόνη διάκριση που δέχθηκε να παραλάβει στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του.
Όπως αναφέρει ο Στ. Ευσταθιάδης, από το 1930 εργαζόταν αρχικά στο ¨Ελεύθερον Βήμα¨ και μεταπολεμικά στο ¨Βήμα¨, απ΄ όπου τον πήρε το Σεπτέμβριο του 1945 ο τότε υπουργός Εξωτερικών Ιωάννης Σοφιανόπουλος για να πάνε στην ιδρυτική διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών στο Σαν Φραντσίσκο. Έτσι, ο Δημάκος έγινε μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας και υπό αυτή την ιδιότητα έκανε την πρόχειρη μετάφραση του Προοιμίου – ίσως και ολόκληρου – του Χάρτη, που επί σειρά ετών ήταν και το μοναδικό ελληνικό κείμενο του.
Κατόπιν, παρέμεινε στην Ουάσιγκτον και κατόπιν στη Νέα Υόρκη κάνοντας μεταφράσεις, συνεχίζοντας παράλληλα τη συνεργασία του με το ¨Βήμα¨, συνεργασίες ανώνυμες γύρω από διεθνή ζητήματα και θέματα πολιτιστικού περιεχομένου της Αμερικής. Το όνομα του εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο ¨Βήμα¨ στις 14/5/1948 σε κείμενο του από το Λονδίνο, όπου είχε εν τω μεταξύ τοποθετηθεί ανταποκριτής, με θέμα τις εκτιμήσεις των Άγγλων για την κατάσταση στην Ελλάδα. Από τότε και για 13 χρόνια παραμένει στο Λονδίνο στέλνοντας στο ¨Βήμα¨ και στα ¨Νέα¨ σημαντικές ανταποκρίσεις και άρθρα, θεωρούμενος ως ένας από τους εγκυρότερους ευρωπαίους δημοσιογράφους στην αγγλική πρωτεύουσα.
Όπως γράφει ο Χρήστος Λαμπράκης, ¨με γραφείο στο μέγαρο της Daily Telegraph, ο Δημάκος ήταν πάντοτε ευπρόσδεκτος στα πιο κλειστά δυσπρόσιτα δημοσιογραφικά κλαμπς, καθώς και στο Υπουργείο Εξωτερικών, σαν φίλος στενός του Πήτερ Μάθιους, του γνωστού τότε εκπροσώπου του Φόρειν Όφφις¨. Έτσι, εκτός από τις σημαντικές δημοσιογραφικές του επιτυχίες, είχε γίνει και ένας ανεπίσημος διπλωματικός παράγοντας, αφού με τη συμπαράσταση της συζύγου του Γαλάτειας Λυμπέρη, από τη μια παρακολουθούσε και ανέλυε τις διεθνείς εξελίξεις, κι από την άλλη στήριζε τα εθνικά μας συμφέροντα. Ο Λ. Καραπαναγιώτης, που μαθήτευσε σε αιγυπτιώτικα σχολεία, επισημαίνει πως ο Δημάκος μέσω της εφημερίδας του ¨πρώτος στο διεθνή Τύπο προανήγγειλε τη ρήξη του Τίτο με την Κομινφόρμ, κάτι που δεν υπήρξε παρά το πιο θεαματικό δείγμα της μοναδικής ενημερότητας του¨.
Την περίοδο 1957-1961 ανέλαβε την αρχισυνταξία και το 1961, με το θάνατο του διευθυντή της εφημερίδας Γιώργου Συριώτη, τη διεύθυνση του ¨Βήματος¨, θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1974, οπότε, όπως γράφει ο Σταύρος Ψυχάρης ¨έθεσε εαυτόν σε σύνταξη ανοίγοντας μόνος το δρόμο για την ανανέωση¨, μένοντας όμως πολύτιμος σύμβουλος των στελεχών της εφημερίδας.
Αξίζει να αναφερθούν και τα γραφόμενα του Ε. Μόσχου, ο οποίος επισημαίνει πως ¨κοντά στην καθαρά και στενά δημοσιογραφική προσφορά του, ο Δημάκος πρόσφερε στους αναγνώστες του παλαιού ¨Ελεύθερου Βήματος ¨ σπάνιας υφής και ποιότητας συγγραφικό και λογοτεχνικό έργο¨, μέσα από τις ιστορικές του βιογραφίες πολλές από τις οποίες είχαν το χαρακτήρα εκτεταμένων μυθιστορηματικών βιογραφικών, χωρίς επί σειρά ετών να μνημονεύεται το όνομα του.
Πέθανε τον Αύγουστο του 1990.
Νικόλαος Νικηταρίδης
