Ναι, όχι.
Όχι, ναι.
Δύο λέξεις αποτελούμενες από τρία γράμματα έκαστη. Τις κοιτώ και προσπαθώ να διακρίνω αυτό που δε φαίνεται, τη διαφορά που κάνει το όχι να κρύβει ένα δέος….Δε μένω όμως στο αισθητηριακό κριτήριο, προχωρώ τη σκέψη μου λίγο πιο πέρα…
Ψηλαφώντας τη «φυσιολογία» της ελληνικής γλώσσας, πειραματίζομαι προφέροντας δυνατά και εναλλάξ αυτές τις δύο πολυαπαντημένες μονολεκτικές επιλογές που χρησιμοποιούμε κατά κόρον και διαπιστώνω τα ακόλουθα μετά από λίγα λεπτά:
Για να εκφράσεις το ναι, αρκεί η γλώσσα σου να ακουμπήσει τον ουρανίσκο και ο ήχος της λέξης βγαίνει αβίαστα, εύκολα, ειρηνικά, συγκαταβατικά ίσως και καμία φορά συν ενοχικά…. Από την άλλη, για να λεχθεί το όχι απαιτούνται οπωσδήποτε δύο κινήσεις. Η πρώτη είναι να ανοίξεις το στόμα σου και να εισπνεύσεις – παράγεται το ο – και στη συνέχεια η γλώσσα σου πρέπει να αγγίξει την εσωτερική πλευρά της κάτω οδοντοστοιχίας σου – παράγεται έτσι και η δεύτερη συλλαβή – . Το τελικό προϊόν, όμως, αυτής της πιο σύνθετης προσπάθειας, δε σου χαϊδεύει τα αυτιά… Το όχι ακούγεται πιο σκληρό, πιο επιθετικό, πιο ανυπόταχτο και ενδεχομένως πιο ειλικρινές….
Κι αναρωτιέμαι…. Μπορεί αυτή η προσωπική, απλοϊκή προσέγγιση να εξηγήσει σ΄έναν βαθμό τη δυσκολία του να πει κάποιος όχι;;
Παραθέτοντας τον συλλογισμό μου, οφείλω σε αυτό το σημείο να διευκρινίσω, πως δεν αναφέρομαι στο όχι που είναι απαίδευτο, αντιδραστικό που βρίθει επιχειρημάτων, αλλά απεναντίας έχω στο μυαλό μου το άλλο όχι, το μεγάλο, το θαυματουργό, το δυνατό ΌΧΙ που με την εκφορά και την εφαρμογή του είναι ικανό να γκρεμίσει συθέμελα και να δημιουργήσει από την αρχή το πιο γερό οικοδόμημα ανθρωπίνων σχέσεων, αλλά και τον πιο συμφιλιωμένο καθρέφτη……!!
Είναι η άρνηση που συμβαδίζει εκείνη τη στιγμή με την πιο μύχια θέλησή σου. «-Πάμε μαζί στο μπάνιο φιλενάδα; – Όχι, γιατί καλή μου φίλη δεν έχω την ανάγκη. Πήγαινε και θα σε περιμένω. – Πάμε για καφέ; – Όχι τώρα, γιατί δεν έχω όρεξη. -Νομίζεις πως έπραξα σωστά; – Η γνώμη μου είναι πως όχι, αλλά δεν πειράζει, την επόμενη φορά θα τα καταφέρεις καλύτερα… ». Μη σε κουράζω άλλο με παραδείγματα, είμαι σίγουρη πως έχεις φέρει ένα σωρό άλλα στο νου. Βγες από τις σκιές που δημιουργείς όντας στεκούμενος μπροστά στο φως που ακτινοβολείς… . Μη φοβάσαι μια υποτιθέμενη απόρριψη επειδή δε θα φανείς «Ο ΠΑΝΤΑ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΣ – ΔΟΥΛΟΠΡΕΠΗΣ ΦΙΛΟΣ, ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ, ΓΟΝΙΟΣ, ΠΑΙΔΙ… » και αποκάλυψε τις πραγματικές σου ανάγκες, διαθέσεις και κοσμοθεωρίες. Ύστερα από αυτό ο σεβασμός, η εκτίμηση και η αγάπη θα σου δοθούν απλόχερα… .
Εσύ, αναγνώστη, που έτυχε να πέσεις πάνω σε αυτές τις γραμμές, θέλω να ξέρεις πως πίσω τους υπάρχει ένας άνθρωπος που αποφάσισε στο 28ο έτος της ζωής του να προσπαθήσει να εκφράσει αυτή τη μικρή μα ταυτόχρονα τόσο μεγάλη λέξη που εδώ και τόσα χρόνια είχε «σφηνώσει στον αυχένα».
Κλείνοντας, θέλω να ξεκαθαρίσω πως δε σε καλώ να επαναστατήσεις. Σε παροτρύνω όμως, να δοκιμάσεις τη λυτρωτική ευφορία της απόφασης:
Λέω ΝΑΙ ΣΤΟ ΟΧΙ!!
Ηρώ Λάμπρου
