της Φωτεινής Μακεδονοπούλου, δημοσιογράφου
Παραμονές των φθινοπωρινών Εθνικών (;) Εκλογών του 2015 και …αρχή «Προγράμματος» ή «Μνημονίου 3» !
Πέρασαν πια χρόνια από το θάνατο τριών από τις πιο σημαντικές – ίσως και εμβληματικές – προσωπικότητες της Ελλάδας και η φωνή τους αντηχεί με παλμό, πιο επίκαιρη από ποτέ. Χριστόδουλος, Λιαντίνης, Μαλβίνα, «εκπροσωπούν» διαφορετικούς κόσμους (Εκκλησία, Φιλοσοφία, Δημοσιογραφία), οι οποίοι δεν συμβιβάζονται και δεν συμπίπτουν ως προς πολλά από τα σημεία τους.
«Η Ελλάδα θα κυβερνείται από τραπεζίτες και θα δουλεύουμε για ένα κομμάτι ξερό ψωμί»… Αυτό είχε πει ο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ, έναν Μάη πριν από χρόνια…
Και πολλούς χειμώνες νωρίτερα μιλούσε για «σχέδιο κατά της Ελλάδας» και δάκρυζε λέγοντας: «να είστε έτοιμοι γιατί κάποιοι προετοιμάζουν γενική έφοδο κατά της χώρας». Ενώ, σε μιά από τις τελευταίες του ομιλίες προέτρεπε για «αντίσταση και ανάκαμψη για ό,τι κινδυνεύει».
Πάνω – κάτω το ίδιο διάστημα, ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, που έζησε κυρίως εν θανάτω μέσα στο φιλοσοφικό του σύμπαν, μιλούσε «για την εποχή που κάποιες γενιές θα πληρώσουν πολύ ακριβά αυτά τα οφέλη που έχουμε και αντλούμε εμείς σήμερα με βάση πια όλη την κοσμοθεωρία, όπως αυτή διαμορφώθηκε μέσα από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό». Και αναρωτιόταν: «Ξέρετε τι μας περιμένει; Τι περιμένει τα παιδιά μας;», με την εκτίμηση ότι: «Εάν ζούμε εμείς σήμερα και έχουμε αγαθά και απολαβές και χίλια δυο άλλα πράγματα, λέμε ότι ζούμε εις βάρος των μελλοντικών γενεών, δηλαδή, τις χρεώνουμε τις μελλοντικές γενιές».
Αμέτρητες φράσεις της ΜΑΛΒΙΝΑΣ Κάραλη για την «πολεμοχαρή φυλή της» και εν γένει, για αυτούς τους τύπους που αποκαλούσε «μικροαστούς» και που… «δε σκέφτονται ποτέ τους να αυτοκτονήσουν γιατί η ζωή τους ανήκει στο Θεό, αλλά στην ουσία, επειδή δεν αποφασίζουν ούτε για τη ζωή τους, ούτε για το θάνατό τους…». Για όλους αυτούς που είναι «αμνήμονες εκεί που τους συμφέρει, αλλά οραματιζόμενοι το μέλλον, δεν ζουν ποτέ ένα παρόν της προκοπής».
Οι προαναφερόμενοι δεν μάσησαν τα λόγια τους. Επιβεβαιώνονται χρόνια μετά, στις ιστορικές στιγμές της ύφεσης αλλά και της «σωτηρίας»…
Η φωνή τους δεν έγινε ποτέ φωνή μας… Δεν αναβαπτίστηκε ούτε μια στιγμή το πνεύμα μας στις αξίες και στα όνειρα μιάς ηθικής που λυτρώνει…
Και τώρα, μαζί με εκείνους που τη γονάτισαν, η Ελλάδα αναζητά – για μια ακόμη φορά – το δρόμο της…
Γιατί, η ίδια δεν απέτυχε… Αποτυγχάνουν καθημερινά, εκείνοι που τη λοιδορούν!
