– Μέρος Ι –
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι πέντε συλληφθέντες για τη βομβιστική επίθεση της 23ης Οκτωβρίου στο Μυστρά, δικαιολόγησαν τις κακουργηματικού χαρακτήρα πράξεις τους ιδεοληπτικά: Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ήταν για αυτούς “εκφραστής του ανθελληνικού Βυζαντίου”. Έξι αιώνες μετά την αποσύνθεση του Βυζαντίου, πρόκειται για περίεργο ιδεοληπτικό υπόβαθρο τρομοκρατικής ενέργειας. Δεν παύει όμως να αναδεικνύει λανθάνουσες ρηγματώσεις στον Ελληνικό κοινωνικό ιστό. Στη βάση τους, διακρίνονται τρία αρχέκακα της ανθρωπότητας: Άγνοια, φόβος και προκατάληψη.
Στα ετερόκλητα ρεύματα της Ελληνικής κοινωνίας, το Βυζάντιο κινείτο πάντα μεταξύ δόγματος και φετιχιστικού taboo. Μια αναφορά όμως στις πρώτες σελίδες του μνημειώδους έργου του William Miller “A History of the Frankish Conquest of Greece”, θα διέλυε πολλούς μικροαστικούς μύθους. Οι βυζαντινοί χώρισαν τη Νότια Ελλάδα στα Θέματα της Ελλάδος και της Πελοποννήσου. Τη διοικούσαν από τη Θήβα. Δεν την είχαν σε ιδιαίτερη υπόληψη: Κατά την έκφραση του Νικήτα Χωνιάτου, επρόκειτο για “τόπον μυχαίτατον”:
“Η αυτοκρατορική [βυζαντινή] κυβέρνησις, ουδέν έπραττε υπέρ των επαρχιών. Διεσπάθα το χρήμα όπερ όφειλε να δαπανάται προς άμυναν της Ελλάδος, χάριν υπερφιάλου επιδείξεως εν τη πρωτευούση [σ.σ.: την Κωνσταντινούπολη].
Οι [βυζαντινοί] αυτοκράτορες, ο εις μετά τον άλλον είχον εξαντλήσει τους πόρους των κτήσεων αυτών [σ.σ.: τά έσοδα από τους Ελληνικούς φόρους] δια σπατάλης αμέτρου. Βυζαντίνοι άρχοντες στελλόμενοι εις την Ελλάδα εθεώρουν αυτή ως ατερπή τόπον εξορίας”.
Ίσως οι βυζαντινοί αυτοκράτορες δεν αγαπούσαν την παρηκμασμένη Ελλάδα, επειδή κανείς δεν καταγόταν από αυτή. Αυτοκράτορες και αυτοκρατορία αυτοπροσδιορίζονταν (ορθά) ως Ρωμαίοι. Όχι ως Έλληνες. Η ονοματοδοσία “Βυζάντιο” για το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος, φέρεται Ευρωπαϊκή επινόηση του ΙΗ΄αιώνα.
