Του Δημήτρη Διαμαντάκου
Σαράντα δύο χρόνια πέρασαν από όταν η σημαία των εποίκων άρχισε να κυματίζει στη θέση της γαλανόλευκης και της Κυπριακής σημαίας.
Το όπλο αντικατέστησε το αλέτρι, η μπότα του Τούρκου στρατιώτη πάτησε εκεί που σερνόταν το ράσο του παπά. Ο σταυρός της εκκλησίας σκόρπισε στις πέτρες της αιματοβαμμένης γης και το μισοφέγγαρο τώρα πια χαιρετά τον κατακτητή.
Οι μανάδες της Μόρφου με τα παιδιά στα χέρια και ότι χωρούσε η ποδιά της έφυγαν για τη Λεμεσό και τη Λάρνακα. Τα κοιμητήρια ισοπεδώθηκαν, έγιναν σκουπιδότοποι και αποχωρητήρια. Τα οστά των προγόνων έφθασαν πιο βαθιά στη γη δεν ακούνε πια τον αέρα της Κύπρου, ούτε οι ρίζες των δένδρων τα φτάνουν για να τους φέρνουν μηνύματα από τον απάνω κόσμο. Οι εικόνες των εκκλησιών μαύρισαν από την εγκατάλειψη, τα κηροπήγια πεταμένα σκόρπια μπροστά στα εικονίσματα δεν συνοδεύουν πια προσευχές και τα καντήλια στεγνά καρτεράνε μια σταγόνα λάδι να τρεμοσβήσουνε μπροστά στην Παναγιά.
Η φλόγα όμως στην καρδιά αυτών που διώχθηκαν καίει δυνατά και το λάδι ατέλειωτο ως το τέλος της ζωής τους. Πολλές είναι οι φορές που τρέχουν πάνω στις κορφές των βουνών, πίσω από τα δένδρα με διόπτρες κρυφά, με μάτια ποτάμια να κοιτούν τα σπίτια τους και να προσπαθούν να ξεχωρίσουν το σπίτι τους, την πόρτα της αυλής, το φούρνο, την αλάνα, την πλατεία, ή το σχολείο.
Κάθε γνώριμο μια ανάσα, κάθε πιο αγαπητό μια μαχαιριά στη καρδιά. Η ανάσα έχει κοπεί αρκετή ώρα τώρα και αρχίζει πάλι να κτυπά η καρδιά, όταν κοιτάνε τον ουρανό και αρχίζει η προσευχή στον Πανάγαθο να τους πάει σύντομα στα σπίτια τους, στην πατρίδα τους. Τα χρόνια δίνουν την ευκαιρία στους ξεσπιτωμένους να πάνε στα σπίτια που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, μα για να μπουν, χτυπάνε την πόρτα, και αν η πόρτα ανοίξει βλέπουν το πρόσωπο του κατακτητή να τους κοιτάζουν με απορία.
Δεν ζητάνε πολλά, μόνο να μπουν μέσα να δουν το τζάκι, να δουν αν υπάρχει κάποια φωτογραφία στον τοίχο κρεμασμένη ακόμη, αν η κούπα που έπιναν νερό δεν έχει σπάσει. Δεν προλαβαίνουν να χορτάσουν τα μάτια τους, η κάνη του όπλου τους αναγκάζει πάλι να φύγουν έξω από το σπίτι και έξω από την πατρίδα τους, τη Μόρφου. Οι παπάδες μόλις που πρόλαβαν να κάνουν τον εσπερινό στην εκκλησιά του Αγίου Μάμα που αύριο είναι η γιορτή του και γιορτάζει η Μόρφου, ο ιμάμης τακτικά πυκνά από το μιναρέ σκεπάζει με τις φωνές του τους ψάλτες και τους παπάδες σαν να το κάνει επίτηδες και να λέει ειρωνικά ότι εδώ είμαστε εμείς τώρα, ξεχάστε την πατρίδα σας τη Μόρφου.
Αυτά ζήσαμε αυτές τις ημέρες που βρεθήκαμε σαν επισκέπτες από την Ελλάδα, από τον Ευρώτα, φιλοξενούμενοι από τον «Πολιτιστικό Όμιλο Μόρφου». Ο Ανδρέας, ο Τάκης, ο Χάρης, Ο Μιχάλης η Λίτσα, η Ελισάβετ, η Τασούλα, Περσούλα και όλοι αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι του συλλόγου που απλόχερα μας έδωσαν την αγάπη τους, τα γεμάτα καλούδια χέρια τους, και τη φιλοξενία τους. Μας άνοιξαν την καρδιά τους και είδαμε την άσβεστη ελπίδα να πάνε κάποια στιγμή στην Ελεύθερη Μόρφου να ανάψουν χωρίς φόβο ένα κερί που να καίει ελεύθερο μπροστά στο εικόνισμα της Παναγιάς. Με πόνο μας τραγούδησαν «Ποιά Πατρίδα ν΄ Αγαπήσω» και το δάκρυ σαράντα δύο χρόνων να κυλάει στο πρόσωπο τους.
Σας χαιρετάμε μας είπαν, πηγαίνετε στο καλό και φωνάξτε τον πόνο μας στην Ελλάδα και όπου βρεθείτε, τραγουδήστε τον καημό μας, πείτε για την πατρίδα μας την Μόρφου και την Κύπρο μας.
Σας ευχαριστούμε για ότι ζήσαμε, Αδέλφια μας Μορφίτες.
