Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές θρηνούν
και τ΄ άνθη από πάνω τους πετούν.
Δεν είναι που θυμούνται τα χαμένα μεγαλεία
όταν κορμιά-γλυπτά συναγωνίζονταν και πλοία.
Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές πονούν,
τα φύλλα τον αγέρα δεν φιλούν.
Δεν είναι που θυμούνται τη μανία του Αββά
όταν πα σε ερείπια στήναν οι άνδρες του καυγά.
Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές δακρύζουν
σαν οι γλυκοί καρποί τους στο έδαφος σαπίζουν.
Πως τα παιδιά τους άραγε επέτρεψαν στη Δύση
να ξεριζώσουν τις καρδιές στο εμπορικό τ΄ αλισβερίσι ;
Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές αργοπεθαίνουν
– οι Έλληνες τίποτα πια από το Χρόνο δεν μαθαίνουν –
κι αφού της Έριδας το μήλο γίνηκε πορτοκάλι,
πάλι οι ξένοι θα γευτούν της Έλενας τα κάλλη…
Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ
