Κάποτε ο βουλευτής ήταν ένας μικρός κυβερνήτης της περιοχής του. Η εξουσία γρήγορα τον συνάρπασε, οπότε προσπάθησε να την εκμεταλλευτεί προς όφελός του. Σύντομα «όρισε» κομματάρχες στην περιοχή εκλογής του και δημιούργησε γραφεία που θα έκανε ρουσφέτια, των δικών του ψηφοφόρων.
Οι ψηφοφόροι μετά από καιρό ψήφιζαν το βουλευτή που θα έκανε τα περισσότερα ρουσφέτια, θα έπινε τους περισσότερους καφέδες στις κηδείες, και θα έριχνε τα περισσότερα ρύζια στους γάμους, για να λένε αυτοί που τον καλούν, έχουμε έναν τοπ καλεσμένο.
Ομολογουμένως ήταν πολύ δύσκολη δουλειά αυτή. Θα έπρεπε ο βουλευτής να βρίσκεται συνεχώς σε εκδηλώσεις χαράς και λύπης, ενώ τα γραφεία του, πυρετωδώς θα έπρεπε να βρίσκουν τρόπους να εξυπηρετούν τους ψηφοφόρους τους.
Έτσι οι βουλευτές για να ανταπεξέλθουν έφτιαξαν ένα σύστημα μεταξύ τους, όπου ο ένας βοηθούσε τον άλλον μεταξύ των υπουργείων και των δημοσίων υπηρεσιών που ασκούσαν εξουσία. Αυτή η τακτική έκανε ατρόμητο το βουλευτή που ασπαζόταν αυτό το σκεπτικό…
Η δουλειά όμως του βουλευτή ήταν να εκπροσωπεί στο κοινοβούλιο την περιοχή του και να ψάχνει να βρίσκει λύσεις και να νομοθετεί, για το κοινό συμφέρον και της πατρίδας μας. Έτσι τουλάχιστον θα έπρεπε βάσει συντάγματος αλλά και λογικής!
Ο βουλευτής όμως ποτέ δεν είχε χρόνο να σκεφτεί για το κοινό συμφέρον, αφού είχε συνεχώς τη σκέψη του από την επομένη κιόλας της εκλογής του, πως θα εκλεγεί ξανά στις επόμενες εκλογές. Έτσι αντί να λύνει προβλήματα όπως να φτιάξει π.χ. το σύστημα υγείας σωστό και άρτιο που ο καθένας μας θα έμπαινε στο νοσοκομείο και θα γινόταν καλά γιατί ένας γιατρός θα φρόντιζε γι αυτό, αντί γι αυτό λοιπόν, έλεγξε το σύστημα υγείας και πήγαινε από το χέρι ο βουλευτής μας τον άρρωστο στο γιατρό να τον κάνει καλά. Αν ο άρρωστος δεν ήταν του κόμματος, τότε θα έπρεπε να κάνει υπομονή σε ένα σκουριασμένο ράντζο στους διαδρόμους μήπως και τον δει κανένας πρωτοετής της ιατρικής!
Και ξέρετε αυτό το σύστημα δούλευε καλά με τον δικομματισμό. Δύο στρατόπεδα βουλευτών, δύο ειδών ψηφοφόροι, εύκολα αναγνώριζες τον άνθρωπο του κόμματος. Αν μπορούσε ο ψηφοφόρος ας έκανε κι αλλιώς!
Ξαφνικά τα «καύσιμα» του κράτους τελείωσαν, γιατί αυτό το σύστημα όπως ήταν φυσικό δεν θα δούλευε για πάντα. Γιατί ο βουλευτής δεν είχε χρόνο να νομοθετήσει σωστούς νόμους αλλά το κυριότερο νομοθετούσε νόμους που ποτέ δεν εφάρμοζε.
Ποιος φταίει όμως; Ο βουλευτής ή εσύ που τον ψήφισες; Ο βουλευτής ή εσύ που του ζήτησες να σε βολέψει; Ο βουλευτής ή εσύ που τον κάλεσες στο γάμο σου και τον απασχολούσες από την πραγματική του δουλειά;
Κάποτε ένας βουλευτής μου είχε πει εμπιστευτικά «αυτά θέλει ο κόσμος αυτά κάνω, αν ήθελε κάτι άλλο θα έκανα το κάτι άλλο». Νομίζω ότι είχε δίκιο, ή μήπως άδικο…
Πόσες φορές έχετε βρεθεί σε έναν καυγά που η μητέρα μαλώνει τον μεγαλύτερο γιο της και του λέει «εσένα θα μαλώσω περισσότερο, γιατί είσαι μεγαλύτερος και καταλαβαίνεις, ο αδερφός σου είναι μικρός και δεν καταλαβαίνει»;
Μετα λύπης μου κύριε βουλευτά ήρθε η ώρα η μαμά πατρίδα να σε «μαλώσει» περισσότερο, γιατί ήσουν σε θέση τότε να καταλάβεις που οδηγούσες τη χώρα με την συμπεριφορά σου, ενώ ο λαός όχι.
Έτσι βουλευτή μου ήρθε η ώρα που θα κρύβεσαι, είτε είσαι αριστερός, είτε δεξιός, γιατί θα κινδυνεύεις, όπως ο βουλευτής της ΝΔ, Γιώργος Κουμουτσάκος και άλλοι που πάνε να δείξουν ότι είναι κοντά στο λαό. Τραγική ειρωνεία βουλευτές που δεν έχουν διαλέξει αυτό το μονοπάτι συμπεριφοράς, θα έχουν την ίδια τύχη με τους συναδέλφους τους.
Οι βουλευτές μας σε όλη την Ελλάδα πλέον θα «εξαφανιστούν» από τη βάση τους, από την οργή του λαού και ίσως έτσι βρουν τελικά χρόνο να ασχοληθούν με τη χώρα, και να βρουν λύσεις που έπρεπε να έχουν βρει δεκάδες χρόνια πριν.
Σε όλη την Ελλάδα εκτός της Λακωνίας βεβαίως, του νομού των άκρων. Του νομού με τα υψηλότερα ποσοστά σε ένα κόμμα και τα χαμηλότερα σε ένα άλλο. Με το μοναδικό ΝΑΙ που έγινε οριακό ΟΧΙ, στο δημοψήφισμα που κίνησε το ενδιαφέρον ακόμα και των ξένων!
Από όλη την Ελλάδα, η Λακωνία είναι ακόμα καταφύγιο των βουλευτών, αφού εδώ τέτοιου είδους εξουσίες συνεχίζουν και μαγεύουν τους περισσότερους ψηφοφόρους. Και αυτό έχει μια εξήγηση όμως. Σε τούτον εδώ τον τόπο κατοικούν άνθρωποι «απομονωμένοι» από την υπόλοιπη Ελλάδα και ηλικίας γερασμένης. Οι νέοι που θα φέρουν ανατροπές έφυγαν για άλλες πατρίδες. Αυτοί με ανδρεία θα έλεγαν ΟΧΙ στον κατακτητή, τη στιγμή που ο ανυπεράσπιστος γεράκος λέει με τρεμάμενη φωνή ΝΑΙ, και τι άλλο θα μπορούσε να πει;
Αν διαβάσουμε λίγο ιστορία θα διαπιστώσουμε πως οι περισσότερες αλλαγές που έχουν γίνει είτε για το καλό μας, είτε για το κακό μας, έχουν γίνει με βίαιο τρόπο. Σε όλες όμως τις περιπτώσεις για να γίνει αλλαγή, γινόταν με δράση και αντίδραση. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπινου είδους, που γίνονται βίαιες αλλαγές με δράση και όχι αντίδραση, αφού η μια πλευρά δρα και η άλλη δεν αντιδρά γιατί παρακολουθεί τα γεγονότα από τον καναπέ, σαν να βλέπει παιχνίδι εικονικής πραγματικότητας. Και αναφέρομαι στην Ελλάδα, όχι στη Συρία.
Τέλος μετά από όλα αυτά, φοβάμαι το αύριο, όχι γιατί δεν ξέρω τι θα μου ξημερώσει, αλλά γιατί τώρα είμαι σε θέση να ξέρω!!!
Γ.Κ.
