Πέρασε σαν να μην έγινε τίποτα, και όμως δεν είναι έτσι. Κανείς δεν μπορεί να ξεχνά το γεγονός πως στις πρόσφατες εκλογές το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ δεν συμπεριελάμβανε ένα μεγάλο αριθμό από τα πιο άξια, επώνυμα και καταξιωμένα στελέχη του. Και παρόλα αυτά νίκησε την εμπιστοσύνη ξανά του λαού. Επρόκειτο μάλιστα για τα στελέχη εκείνα τα οποία είχαν σηκώσει στην ουσία όλο το βάρος της προσπάθειας του κόμματος να αξιοποιήσει την λαϊκή οργή απέναντι στην συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.
Και δεν μιλώ βέβαια μόνο για τον Βαρουφάκη, την Ζωή ή τον Μητρόπουλο. Μιλώ για τον Παναγιώτη, τον Δημήτρη, μιλώ για τον δικό μας εδώ τον Σταύρο και όλα εκείνα τα στελέχη και τους αγωνιστές και τον απλό κόσμο που πήραν τα μάτια τους και απομακρύνθηκαν, κατηφείς και δυσαρεστημένοι από μια αυθεντική λαϊκή προσπάθεια που έδειχνε ότι θα πηγαίναμε όλοι μαζί. Όχι πως δεν ήταν δύσκολα τα πράγματα, οι ευθύνες και οι συνθήκες που έπρεπε να διαχειριστεί η Κυβέρνηση. Αλλά να η Αριστερά για αυτό υπάρχει για να παίρνει στις πλάτες της κάθε φορά στα δύσκολα τη χώρα, όπως και τότε, κάνοντας αν χρειαστεί μερικές φορές δύο βήματα εμπρός και ένα πίσω.
Έχω και εγώ την πεποίθηση, και για αυτό ακριβώς την καταγράφω, πως αυτοί που λάκισαν το έπραξαν διότι δεν άντεξαν να δεχτούν μια οδυνηρή πλην θεαματική κολοτούμπα τακτικής που όφειλε όμως να γίνει κάτω από έναν ωμό και ξεδιάντροπο εκβιασμό των Ευρωπαίων ‘φίλων ‘ μας. Μερικοί ισχυρίζονται πως τους τρόμαξε η κυβερνησιμότητα. Όπως και να έχει επρόκειτο για το κομμάτι εκείνο της Αριστεράς, και βεβαίως του ΣΥΡΙΖΑ, που έτσι έχουν δομηθεί πολιτικά ώστε να μην ενδίδουν να μην συμβιβάζονται και να μην πισωγυρίζουν. Θέλουν ο λόγος τους στην πολιτική ζωή να αντιστοιχεί με πράξεις συνέπειας και εμπιστοσύνης. Τους διακατέχει μια απολυτότητα που διαπερνά συχνά το σύνολο της πολιτικής, ενίοτε και της κοινωνικής, τους έκφρασης.
