Ποτέ δε γνώρισα κάποιον που να ‘χει φάει μπουνιές.
Όλοι μου οι γνωστοί, πρωταθλητές υπήρξαν σε όλα.
..…………………………
Ποιος θα μ’ έκανε ν’ ακούσω κάποιου την ανθρώπινη φωνή
που θα ομολογούσε όχι μιαν αμαρτία, αλλά μιαν ατιμία
που θα διηγιόταν όχι μια ηρωική πράξη, αλλά μια δειλή!
Όχι, όλοι είναι το Ιδανικό, να, τους ακούω και μου μιλούν.
Υπάρχει κανείς σ’ αυτό τον κόσμο που να μου ομολογήσει
πως έστω μια φορά ήταν κακός;
Ω πρίγκιπες, αδέλφια μου.
Βλάκες, είμαι μπουχτισμένος από ημίθεους!
Πού έχει ανθρώπους σ’ αυτό τον κόσμο;
Δηλαδή εγώ είμαι ο μόνος
λαθεμένος και κακός σε τούτη τη γη;
ΠΟΙΗΜΑ ΣΕ ΕΥΘΕΙΑ ΓΡΑΜΜΗ Fernando Pessoa
Ποιος δεν θα έχει μια προσωπική εμπειρία να αφηγηθεί ή ακούσει ίσως σαν ιστορία για κάποιον «Μπρούκλη», που αφού τσακάνισε τη ζωή του στα ξένα και μάζεψε ένα σωρό dollars, ξαναγύριζε ανά διαστήματα στον τόπο που η μάνα του με το τσεμπέρι μες στα λιοπύρια τον μεγάλωσε, για να αποδείξει το πόσο σπουδαίος τελικά είχε γίνει!
Έτσι χορτάτοι και ψυχοπονιάρηδες, αλλά με σακατεμένο εσωτερικό κόσμο οι περισσότεροι καθώς ήντουσαν, επιδίδονταν σε πομπώδη ευεργετήματα μόνο και μόνο για να στήσουν τη μαρμάρινη στήλη με το όνομά τους και να επουλώσουν έτσι όσο γινόταν την ανοιχτή πληγή της ματαιοδοξίας τους.
Αυτοί οι γερο-Μπρούκληδες του παρελθόντος λοιπόν, άφησαν θαρρείς το ακατανόητο στίγμα τους και μες στην εποχή που ζούμε.
Κατά έναν παράξενο τρόπο -συνεπικουρούμενος από τα σύγχρονα μέσα και αντιλήψεις- και οι πλέον «γηγενείς» και ενάρετοι και απλοί άνθρωποι, μετατράπηκαν μονομιάς σε θηριώδεις μηχανές παραγωγής του ΕΓΩ.
Στις τρεις, στις πέντε, στις δώδεκα κουβέντες του ο καθένας, αδύνατον να μην επικεντρωθεί σε κάτι που έχει κάνει, που έχει σκεφτεί, που έχει πει και που έχει ζήσει. Λες και ζητά συνεχώς την επιδοκιμασία, για μια δοκιμασία που κανείς δεν του ζήτησε.
Αφού κλείστηκε o καθείς μες στο ιδιόκτητο του διαμέρισμα, φρόντισε να κλείσει μετά και την πόρτα των ιδιαίτερων δωματίων του και από κει να τυρβάζει, ακοινώνητος και τραγικά μόνος, ένα σωρό κατορθώματα και ιδιότητες που απέχτησε επιζητώντας διακαώς την προσοχή του άλλου-του οποιουδήποτε άλλου- που θα μπορέσει να μερώσει κάπως την αρρωστημένη του ανάγκη για προβολή.
Έτσι όμως, δε μιλάμε για κοινωνία ανθρώπων, αλλά για μια συγκοινωνία παράλληλων μέσων που δεν συναντιούνται πουθενά.
Το βασικό πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας, είναι η αδυναμία συγκρότησης σχέσης σε οποιοδήποτε επίπεδο.
Το βασικό πρόβλημα είναι η κατανίκηση του υπέρ-μεγενθυμένου εγώ του καθένα μας που έχει απλώσει την προβοσκίδα του και μας κρύβει τον πραγματικό κόσμο, κάνοντάς μας μικρούς και λιγνούς και στεγνούς και ληξιπρόθεσμους.
Παντού, παντού πετυχημένοι άνθρωποι, τρομεροί εραστές, εκπάγλου ομορφιάς καλλονές, Πανεπιστημιούχοι του παντός, καριερίστες και ταλεντάρες. Πουθενά όμως φυσικοί άνθρωποι.
Στα δυο χιλιάδες ζευγάρια μάτια που έλεγε κάποτε κι ο Τερζάκης, είναι ζήτημα πια αν συναντάς ένα που να μην είναι αδειανό.
Τι κρίμα αλήθεια αν το σκεφτείς τι νέοι που ξεκινήσαμε από εδώ, για να φτάσουμε να γινόμαστε απλά γερο – μπρούκληδες!
Γιάννης Βαρελλάς
